تاثیر درمان مبتنی بر ذهن ی سازی بر روی تاب آوری و شناخت خود دانش آموزان مشهد

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر روی تاب آوری و شناخت خود دانش آموزان بود. روش: جامعه آماری این پژوهش را دانش آموزان پسر هشتم و نهم مدرسه مسرور در ناحیه تبادکان شهر مشهد که ۱۰۰ نفر می باشند، تشکیل می دهند که از این جامعه، نمونه ای با حجم ۴۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد و به پرسشنامه های مقیاس تاب آوری و شناخت اجتماع ی نجاتی، کمری و جعفری پاسخ دادند. یافته ها: براساس نتایج حاصل از آزمون تحلیل واریانس با اندازگیری مکرر، F مربوط به عامل گروه، در شناخت خود برابر با ۳۲۵۸.۵۲ و در سطح۰.۰۵>P از لحاظ آماری معنادار بود؛همچنین در تاب آوری نیز برابر با ۸۴۶.۵۴۳ و در سطح۰.۰۵>P از لحاظ آماری معنا دار بود؛ بنابراین، فرضیه موثر بودن درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر شناخت خود و تاب آوری آن در گروه آزمایش تا یید شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش می توان جلسات درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر روی گروه آزمایش تاثیر مثبت گذاشته است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر ذهنی سازی ، تاب آوری ، دانش آموزان