الگوی کنشگری روسیه در نظم منطقه ای مطلوب مبتنی بر روش های آیندهپژوهی (الگوی پیتر شوارتز)

سیاست دولت روسیه در روابط خارجی تعامل با دیگر کشورها و ملل بوده و این سرفصل سیاست خارجی روسیه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی از سال ۱۹۹۱ میالدی، سطح توان بازیگری این کشور در خاورمیانه را افزایش داده و پتانسیل هسته ای و نیروی نظامی قدرتمند این کشور خود عاملی در جهت حضور روسیه در این منطقه است. براین اساس آینده جایگاه این کشور در نظم منطقهای خاورمیانه از اهمیت زیادی برخوردار است. هدف مقاله پیش رو، بررسی جایگاه روسیه در آینده نظم منطقهای خاورمیانه است. روش پژوهش مورد استفاده، روش توصیفی - تحلیلی با استفاده از رویکرد آیندهپژوهی پیتر شوارتز استفاده شده است. سوال مقاله حاضر این است: که سناریوهای محتمل در ارتباط با آینده جایگاه روسیه در نظم منطقهای خاورمیانه بر اساس روش آیندهپژوهی پیتر شوارتز کدام هستند؟ نتایج نشان می دهد که چهار سناریوی: ۱) حفظ نظام موازنه قوا در خاورمیانه از طریق تعادل بخشی میان ایران، عربستان سعودی، ترکیه و اسرائیل با رویکرد چندقطبی، ۲) شکلگیری نظام دوقطبی با همراهی ایران به عنوان یک قطب قدرت در مقابل قطب آمریکا و عربستان، ۳) افول جایگاه روسیه در نظم منطقهای خاورمیانه و ایفای نقش در قالب نهادهای بین المللی از جمله شورای امنیت سازمان ملل متحد و در نهایت، ۴) احتمال حذف روسیه از معادلات مربوط به نظم منطقهای در خاورمیانه محتمل است. به نظر می رسد که سناریوی اول محتمل ترین سناریو است که روسیه در قالب آن سعی خواهد کرد در کنار آمریکا به موازنه بخشی میان قدرتهای موجود در منطقه بپردازد.

کلیدواژه ها:

آیندهپژوهی ، فدراسیون روسیه ، نظم منطقهای ، الگوی پیتر شوارتز