واکاوی نقش دیپلماسی دفاعی نوین در پیشگیری از منازعات

این مقاله به بررسی نقش دیپلماسی دفاعی نوین به عنوان ابزاری موثر در پیشگیری از منازعات در سطح جهان می پردازد. لذا مسئله اصلی این است که دیپلماسی دفاعی نوین به چه میزان در پیشگیری از منازعات موثر است؟ در حالی که دیپلماسی از واژه هایی است که به قدمت برقراری روابط خارجی بین کشورها می باشد، اما این علم نیز همانند سایر شاخه های علوم انسانی مسیر رشد و بلوغ را پشت سر گذاشته و طبیعی است که به این مسیر ادامه دهد. در ادامه این مسیر رشد از توسعه دیپلماسی شاخه های متعددی حاصل شده که یکی از آنها دیپلماسی دفاعی است. دیپلماسی دفاعی به معنای کلی نقش دیپلماسی در دفاع و نقش نیروهای مسلح در دیپلماسی و از جمله شاخه های جدید دیپلماسی است. در این پژوهش که به روش تحلیلی توصیفی و با استفاده از نظریه سازه انگاری انجام گرفته، هدف اصلی نویسنده بر آن است که نشان دهد دیپلماسی دفاعی، تامین اهداف عالی یک نظام سیاسی را در راستای تامین منافع و امنیت ملی با استفاده از سیاست دفاعی جهت جلوگیری و یا پیشگیری از منازعه برعهده دارد. البته این به آن معنا نیست که دیپلماسی در گذشته چنین کار ویژه ای نداشته بلکه نیروهای مسلح از قدیم در دیپلماسی نقش داشته اند. هدف از دیپلماسی دفاعی تامین اهداف عالی یک نظام سیاسی در راستای منافع و امنیت ملی با استفاده از سیاست دفاعی است. جنبه های ثبات محور و همکاری جویانه آن می تواند زمینه های تبدیل این مفهوم به یک روش کاربردی در عرصه راهبردهای کالن یک کشور را فراهم آورد. گرچه استفاده کشورهای مختلف جهان از این مفهوم متعدد است. در جمع بندی به این نتیجه می رسیم که در حالت کلی نقشی که دیپلماسی دفاعی در پیشگیری از بحران و منازعه به عنوان یک ابزار موثر ایفا می کند یکی از کارکردهای مهم آن در دنیای امروز تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی ، دیپلماسی دفاعی نوین ، نیروهای مسلح ، بحران و منازعه