بررسی نقش و عملکرد ساباط در معماری سنتی ایران و امکان بهرهگیری از فناوریهای نوین در معماری امروزی

ساباط به عنوان یکی از عناصر شاخص در معماری سنتی ایران، نقش موثری در تعدیل شرایط اقلیمی، ایجاد سایه در مسیرهای حرکتی و ارتقاء کیفیت فضایی بافتهای تاریخی ایفا کرده است. در مواجهه با بحرانهای زیستمحیطی، تغییرات اقلیمی و تحولات زندگی شهری معاصر، بازخوانی و بازآفرینی این عنصر ارزشمند با بهره گیری از فناوریهای نوین، مصالح جدید و رویکردهای طراحی پایدار، ضرورتی روزافزون یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی میان ساباطهای سنتی و نمونههای معاصر طراحی شده با الهام از آن، به تحلیل وجوه مختلف این فضا از منظر فرم، عملکرد، سازه و فناوری ساخت می پردازد. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و بررسی نمونه های موردی انجام گرفته است. یافته ها نشان می دهند که بازآفرینی ساباط نه تنها می تواند به ارتقاء کیفیت اقلیمی فضاهای باز شهری کمک کند، بلکه با بازتعریف عملکردهای اجتماعی و بهره گیری از قابلیت های تکنولوژیک، بستری مناسب برای طراحی انسان محور در شهرهای امروز فراهم می آورد. نتیجه این پژوهش می تواند در جهت تدوین راهکارهای طراحی مبتنی بر الگوهای بومی و پاسخگو به شرایط محیطی مورد استفاده معماران و طراحان شهری قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ساباط ، معماری سنتی ایران ، فناوری نوین ، بازآفرینی معماری