مروری تحلیلی بر ادبیات و تحولات پدیده حاشیهنشینی در ایران با تاکید بر رویکردهای برنامه ریزی شهری

حاشیهنشینی یکی از مهمترین چالشهای توسعه شهری در کشورهای در حال توسعه بهویژه ایران است که بهدلیل رشد شتابان شهرنشینی، مهاجرتهای کنترلنشده، فقر و ضعف نظام برنامه ریزی فضایی شکل گرفته است. این پدیده بازتابی از نابرابریهای اقتصادی، اجتماعی و فضایی بوده و آثار متعددی بر ساختار شهری، کیفیت زندگی و پایداری اجتماعی دارد. مقاله حاضر با رویکرد مروری، تلاش دارد بررسی مفهومی، تاریخی و نظری پدیده حاشیهنشینی، ضمن مروری بر مطالعات داخلی و خارجی، به تحلیل عوامل موثر بر آن و پیامدهای اجتماعی و فضایی آن در بستر شهرهای ایران بپردازد. همچنین، با مرور تجربههای جهانی و تحلیل سیاستهای اتخاذشده در ایران، پیشنهادهای ی برای مدیریت و ساماندهی این پدیده ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

حاشیهنشینی ، سکونتگاههای غیررسمی ، توسعه شهری ، برنامه ریزی فضایی ، نابرابری اجتماعی