بررسی انطباق پذیری رویکرد شهر ۱۵ دقیقه ای در بافت قدیم و جدید با به کارگیری روش فرایند تحلیل شبکه ای (نمونه موردی: محله ملاصدرا و آقاکبیر در قزوین)

زندگی شهری کاملا متکی بر اتومبیل شخصی، مشکلات عدیده ای را در زمینه های مختلف ایجاد کرده است. در امتداد این مشکلات، شهرسازان، رویکرد شهر ۱۵ دقیقه ای را به عنوان یکی از رویکردهای برنامه ریزی مطرح کردند. شهرهای بزرگ کشور ایران نیز با مشکلات فوق روبه رو هستند و از این رو به کارگیری رویکردهای جدید ارائه شده می تواند در حل مسائل کارساز باشد. از آن جایی که انطباق یک رویکرد جامع شهری مانند رویکرد شهر ۱۵ دقیقه ای در بافت قدیم و جدید، الزامات متفاوتی دارد، این پژوهش به دنبال بررسی دو محله قدیم و جدید شهر قزوین در میزان انطباق پذیری با رویکرد شهر ۱۵ دقیقه ای است. هدف این پژوهش، تبیین چارچوبی عملی بر مبنای اصول رویکرد شهر ۱۵ دقیقه ای و اولویت بندی شاخص ها در دو بافت قدیم (محله آقاکبیر) و جدید (محله ملاصدرا) می باشد. در این مقاله از روش فرایند تحلیل شبکه ای (ANP) با تکیه بر پرسش نامه متخصصان استفاده شده است. پرسش نامه، منطبق بر استانداردهای لازم است و ۲۵ متخصص برنامه ریزی شهری آن را تکمیل کرده اند. یافته ها حاکی از آن است که زیرمعیارهای ایمنی در حمل ونقل فعال، زیرساخت پیاده روی، زیرساخت دوچرخه سواری، و همه شمول بودن مسیرها که زیرمجموعه معیار دسترسی ها و مسیرها مورد بررسی قرار گرفتند، به ترتیب، بیشترین اهمیت را در بین زیرمعیارهای موردبررسی داشته اند. نتایج نشان می دهد که بافت جدید (محله ملاصدرا) نسبت به بافت قدیم (محله آقاکبیر) بر اصول رویکرد شهر ۱۵ دقیقه ای منطبق تر است. به کارگیری الزامات این رویکرد در بافت جدید، راحت تر می باشد و استفاده از این رویکرد در بافت قدیم، مستلزم به کارگیری منابع بیشتری خواهد بود.

کلیدواژه ها:

رویکرد شهر ۱۵ دقیقه ای ، فرایند تحلیل شبکه ای (ANP) ، محله آقاکبیر ، محله ملاصدرا ، شهر قزوین