خوانش انتقادی نظام آموزشی از منظر تربیت پذیری در عصر تغییرات سریع اجتماعی

در عصر تحولات پرشتاب اجتماعی، نظام های آموزشی بیش از پیش در معرض بازاندیشی قرار گرفته اند. یکی از مفاهیم بنیادینی که در تحلیل این نظام ها اهمیت یافته، «تربیت پذیری» است؛ یعنی ظرفیت نظام برای تاثیرگذاری تربیتی عمیق و پایدار بر نسل جدید. با گسترش فناوری، تغییرات فرهنگی، چرخش های ارزشی و جهانی شدن، چالش هایی جدی فراروی فرآیندهای تربیتی قرار گرفته اند و نظام آموزشی رسمی نتوانسته است هم پای این تحولات، ساختارها و کارکردهای خود را بازتعریف کند. این مقاله با رویکردی انتقادی، به بررسی ناکارآمدی ها، تعارض ها و خلاهای تربیتی موجود در نظام آموزشی ایران در مواجهه با تحولات اجتماعی معاصر می پردازد. هدف آن است که نشان داده شود نظام آموزشی نیازمند اصلاحات ساختاری و معرفتی عمیق برای ارتقای تربیت پذیری در شرایط متغیر است. در پایان، پیشنهاداتی جهت هم سوسازی فرآیندهای آموزشی با واقعیت های جدید اجتماعی و فرهنگی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

نظام آموزشی ، تربیت پذیری ، تغییرات اجتماعی ، تحول تربیتی ، آموزش در عصر دیجیتال ، خوانش انتقادی ، نهاد مدرسه ، سیاست گذاری آموزشی.