ارتباط بین والدین کودک و مشارکت تحصیلی با نقش میانجگیری سازگاری یادگیری و خودکارآمدی یادگیری (مطالعه موردی: دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر خاتم)

پژوهش حاضر با هدف ارتباط بین والدین کودک و مشارکت تحصیلی با نقش میانجگیری سازگاری یادگیری و خود کارآمدی یادگیری (مطالعه موردی: دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر خاتم) در سال ۱۴۰۳ انجام شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر خاتم به تعداد ۱۰۱۵ نفر (۵۲۰ پسر و ۴۹۵ دختر) در سال ۱۴۰۲ .بودپس از مشخص شدن جامعه آماری از میان دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر خاتم، نمونه با استفاده از روش نمونه گیری خوشهای و بر اساس جدول گرجسی و مورگان (۱۹۷۰)، تعداد ۲۷۸ نفر به عنوان نمونه انتخاب و مورد آزمون قرار گرفتند. بدین صورت که از بین مدارس مقطع متوسط شهر خاتم، تعداد ۷ مدرسه و از بین دانش آموزان مشغول به تحصیل در این مدارس، تعداد ۲۷۸ .دانش آموز انتخاب شدند در این پژوهش جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های ارتباط والدین کودک، مشارکت تحصیلی، سازگاری یادگیری و خود کارآمدی یادگیری استفاده شد. متغیرهای سازگاری یادگیری و خود کارآمدی یادگیری توانستند نقش میانجی خود را در ارتباط بین والدین کودک و مشارکت تحصیلی دانش اموزآن، قوی تر نشان دهد و اثر متغیر والدین کودک را کاهش دادند. نتایج نشان داد که بین متغیر ارتباط والدین کودک و مشارکت تحصیلی در جهت مثبت رابطه ه وجود داشت. بین متغیر ارتباط والدین کودک و سازگاری یادگیری در جهت مثبت رابطه وجود داشت. بین متغی ر ارتباط والدین کودک و خود کارآمدی یادگیری در جهت مثبت رابطه وجود داشت. بین متغیر سازگاری یادگیری و مشارکت تحصیلی در جهت مثبت رابطه وجود داشت. بین متغیر خود کارآمدی یادگیری و مشارکت تحصیلی در جهت مثبت رابطه وجود داشت.

کلیدواژه ها:

ارتباط بین والدین کودک ، مشارکت تحصیلی ، سازگاری یادگیری ، خودکارآمدی یادگیری ، دانش آموزان ، شهر خاتم