بررسی تاثیر علوم رفتاری بر ساماندهی فضاهای مسکونی با رویکرد روانشناسی محیطی

این پژوهش به بررسی تاثیر علوم رفتاری در معماری با تاکید بر روانشناسی محیطی در ساماندهی فضاهای مسکونی می پردازد. هدف مطالعه، شناسایی الگوهای رفتاری ساکنان و تاثیر طراحی معماری بر رفتار و سلامت روان آنها است. پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و از طریق مطالعات اسنادی و تحلیل کیفی انجام شده است. داده ها از مقالات علمی، کتب مرجع، و موردی مرتبط با طراحی مسکونی در ایران و جهان گردآوری شدند. یافته ها نشان می دهد که عواملی مانند نور طبیعی، رنگهای آرام بخش و چیدمان فضایی متناسب با نیازهای روانی، استرس را کاهش داده و حس تعلق به مکان را تقویت می کنند. طراحی مبتنی بر اصول روان شناسی محیطی، کیفیت زندگی ساکنان را بهبود می بخشد و تعاملات اجتماعی را تسهیل می کند. این پژوهش به معماران و شهرسازان توصیه می کند که با بهره گیری از علوم، رفتاری فضاهایی پاسخگو به نیازهای روانی و رفتاری طراحی کنند. محدودیت های پژوهش شامل کمبود داده های بومی در ایران و نیاز به مطالعات میدانی گسترده تر است. نتایج این مطالعه می تواند به عنوان راهنمایی برای طراحی مجتمع های مسکونی انسان محور در ایران مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش بر ضرورت تلفیق علوم رفتاری در فرآیند طراحی معماری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

علوم ، رفتاری ، روان شناسی ، محیطی ، فضاهای مسکونی ، طراحی معماری ، سلامت روان