یک بررسی جامع در صنعت ساخت و ساز ساختمانی با تاکید بر پیامدها و عوامل محدود کننده موثر بر عملکرد پروژه

محدودیت ساخت و ساز شرایطی است که مانع پیشرفت به سمت دستیابی به اهداف پروژه ساخت و ساز می شود. این مقاله به دنبال ارزیابی عوامل محدود کننده موثر بر عملکرد پروژه در صنعت ساخت و ساز تهران است. این مطالعه از یک طرح تحقیق کمی استفاده کرد و پرسشنامه ای برای بازیابی داده ها از جمعیت های هدف طراحی شد. جمعیت هدف، متخصصان ساخت و ساز در صنعت ساخت و ساز تهران بودند. ۱۸۰ پرسشنامه از طریق تکنیک نمونه گیری سهمیه ای هدفمند بین متخصصان ساخت و ساز در منطقه مورد مطالعه توزیع شد. داده های بازیابی شده با استفاده از تحلیل عاملی توصیفی و اکتشافی تجزیه و تحلیل شدند به منظور تعیین قابلیت اطمینان داده ها و ارتباط متقابل متغیرها آزمون آلفای کرونباخ روی هر مولفه انجام شد. نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان می دهد که عوامل برنامه ریزی و هماهنگی نامناسب پروژه توسط ذینفعان، عوامل سازمانی و سیاست های دولتی و عوامل سازمانی و سیاست های دولتی محدودیت های اصلی موثر بر عملکرد پروژه ساخت و ساز در صنعت ساخت و ساز تهران بودند. با توجه به محدودیت های زمانی و مسافتی این مطالعه به متخصصان ساخت و ساز در استان تهران محدود شد. این مقاله نتیجه گرفت که برای کاهش محدودیت های ساختمانی که بر عملکرد پروژه های ساختمانی تاثیر می گذارند، متخصصان ساخت و ساز باید برنامه ریزی پروژه، هماهنگی، سیاست های سازمانی و ظرفیت مدیریتی خود را بهبود بخشند. یافته های این مقاله به ذینفعان در شناسایی و غلبه بر محدودیت های ساختمانی در اجرا و تحویل پروژه های ساختمانی کمک خواهد کرد.

کلیدواژه ها:

محدودیت ها پروژه های ساختمانی ، صنعت ساخت ، ایالت آزاد ، پیامدها