اصل استصحاب در فقه امامیه

هدف: بررسی اصل استصحاب و نقش آن در استنباط احکام شرعی در فقه امامیه می باشد. اصل استصحاب به عنوان یکی از اصول عملیه در فقه امامیه، نقش کلیدی در استنباط احکام شرعی در موارد شک و تردید ایفا می کند. این اصل مبتنی بر بقای حالت سابق (متیقن) در صورت شک در تغییر آن است و در مواردی که ادله چهارگانه (کتاب، سنت، اجماع، عقل) پاسخگو نباشند، به عنوان دلیل ثانوی مورد استناد قرار می گیرد. مواد و روش ها: این پژوهش با روش مطالعات کتابخانه ای و به شیوه توصیفی-تحلیلی انجام شده است که با مراجعه به قرآن کریم و ادله فقهی-حقوقی اطلاعات لازم به دست آمده و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. یافته ها: حجیت استصحاب در فقه امامیه مورد اجماع اکثر علماست، هرچند در دامنه ی آن اختلاف نظر وجود دارد. برخی مانند آخوند خراسانی قائل به حجیت مطلق هستند، در حالی که برخی دیگر آن را محدود به موارد خاصی می دانند. نتیجه گیری: اصل استصحاب به عنوان یک ابزار اجتهادی کارآمد، در فقه امامیه توسعه ی قابل توجهی یافته و در مقایسه با مذاهب اهل سنت، از پویایی بیشتری برخوردار است.

کلیدواژه ها:

اصول عملیه ، اصل استصحاب ، یقین سابق ، شک الحق ، فقه امامیه