تاثیر پیش بینهای انعطاف پذیری بر انعطاف پذیری دورکاری کارکنان با توجه به نقش تعدیل گری حمایت مدیریت ارشد در عصر دیجیتال

هدف: هدف این پژوهش بررسی تاثیر ابعاد مختلف انعطاف پذیری در محیط کار بر انعطاف پذیری دورکاری با تمرکز بر نقش تعدیل کننده حمایت مدیریت ارشد است. این مطالعه به دنبال پاسخ به این سوال است که چگونه پیش بینی های انعطاف پذیری می تواند انعطاف پذیری دورکاری کارکنان را تحت تاثیر قرار دهد. روش مطالعه: این تحقیق از نوع کاربردی و در دسته مطالعات توصیفی-پیمایشی قرار دارد و به صورت مقطعی انجام شده است. جامعه آماری شامل ۳۵۸ نفر از کارکنان واحد مرکزی شهرداری مشهد بود که به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه جمع آوری و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای Smart PLS و SPSS صورت گرفت یافته ها: نتایج نشان داد که پیش بینی های انعطاف پذیری تاثیر معناداری بر انعطاف پذیری دورکاری کارکنان دارند. همچنین، حمایت مدیریت ارشد توانست رابطه بین انعطاف پذیری محل کار و انعطاف پذیری دورکاری را به صورت معناداری تعدیل کند. با این حال، انعطاف پذیری زمان و زیرساخت تاثیر تعدیل کننده ای در این رابطه نداشتند. نتیجه گیری: پژوهش حاضر بر اهمیت حمایت مدیریت ارشد در موفقیت دورکاری تاکید می کند و نشان می دهد که سیاست های سازمانی باید در جهت افزایش انعطاف پذیری محیط کار، به ویژه در سطح محل کار، تقویت شوند. عدم تاثیر سایر ابعاد انعطاف پذیری نیز می تواند نشانه ای از نیاز به بازنگری در زیرساخت ها و شیوه های مدیریت زمان در محیط های دورکار باشد.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، انعطافپذیری ، دیجیتال ، حمایت مدیران عالی