تاثیر محافظ های زیستی و معدنی در بهبود عملکرد چاودار (Secale cereale) در خاکهای آلوده به کادمیم

به منظور بررسی تاثیر مایکوریزا و سلنیوم بر عملکرد و برخی صفات فیزیولوژیکی چاودار در خاکهای آلوده به کادمیم، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در گلخانهی تحقیقاتی دانشگاه محقق اردبیلی در سال ۱۴۰۳ اجرا شد. تیمارهای مورد بررسی شامل کاربرد کادمیم در سه سطح عدم کاربرد به عنوان شاهد، کاربرد ۱۰ میلیگرم بر کیلوگرم خاک از نیترات، کادمیم کاربرد مایکوریزا در دو سطح با و بدون کاربرد مایکوریزا (موسهآ و محلول پاشی سلنیوم در چهار سطح محلول پاشی با آب به عنوان شاهد ۱/۵، ۳ و ۴/۵ میلیگرم بر لیتر از منبع سلنات سدیم بودند. نتایج نشان داد که در بالاترین سطح، کادمیم کاربرد توام مایکوریزا و ۴/۵ میلیگرم بر لیتر سلنیوم، شاخص کلروفیل (۵۷/۷)، شاخص نیتروژن (۳۸٪) و عملکرد کوانتومی (۳۳/۳) را نسبت به عدم کاربرد مایکوریزا و سلنیوم در همان سطح از سطوح کادمیم افزایش داد. همچنین بیشترین محتوای پروتئین محلول برگ (۰/۶۵۵ میلیگرم بر گرم وزن تر و عملکرد دانه (دو گرم در بوته) نیز در محلول پاشی ۴/۵ میلیگرم سلنیوم در شرایط عدم کاربرد کادمیم به دست آمد. به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان داد که استفاده از مایکوریزا و سلنیوم میتواند رشد و عملکرد دانه چاودار را افزایش و اثرات منفی تنش کادمیم بواسطه بهبود صفات فیزیولوژیکی را تعدیل کند.

کلیدواژه ها:

پروتئین محلول ، برگ ، سلنیوم ، شاخص کلروفیل ، عملکرد دانه ، مایکوریزا