پیش بینی ترس از ازدواج براساس تمایزیافتگی خود و نگرش به ازدواج در جوانان مجرد شهرکرد

ترس از ازدواج یکی از موانع روان شناختی در جوانان است که می تواند بر تصمیم گیری و کیفیت روابط آینده تاثیر بگذارد. هدف پژوهش حاضر پیش بینی ترس از ازدواج بر اساس تمایزیافتگی خود و نگرش به ازدواج در جوانان مجرد شهرکرد بود. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است که در آن ۲۰۰ جوان مجرد (۲۰ تا ۴۰ سال) با استفاده از نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های ترس از ازدواج سمیعی و همکاران (۱۳۹۲)، تمایزیافتگی خود اسکورن (۲۰۰۰) و نگرش به ازدواج براتن و روزن (۱۹۹۸) جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه نشان داد که تمایزیافتگی خود و نگرش به ازدواج می توانند ترس از ازدواج را به طور معناداری پیش بینی کنند (۰۵/۰>P). همچنین، ابعاد تمایزیافتگی خود شامل واکنش پذیری هیجانی، جایگاه من، گسلش عاطفی و امتزاج با دیگران در پیش بینی ترس از ازدواج نقش دارند (۰۵/۰>P). همچنین ابعاد نگرش به ازدواج شامل نگرش بدبینانه، خوش بینانه، ایده آل گرایانه و واقع بینانه نیز تاثیرگذار بر پیش بینی ترس از ازدواج بودند (۰۵/۰>P). این نتایج نشان می دهد که برای کاهش ترس از ازدواج در جوانان، باید در مراکز مشاوره و آموزش های پیش از ازدواج به نوع نگرش به ازدواج و میزان تمایزیافتگی خود توجه ویژه ای شود. این یافته ها می تواند به برنامه ریزی های مشاوره ای و پیشگیری از ترس های مربوط به ازدواج کمک کند.

کلیدواژه ها:

ترس از ازدواج ، تمایزیافتگی خود ، نگرش به ازدواج.