بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی، حمایت والدین و پیشرفت در درس ریاضی در دانش آموزان دوره ابتدایی

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به ویژه در درس ریاضی، تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل شناختی، روان شناختی و محیطی قرار دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی، حمایت والدین و پیشرفت در درس ریاضی در میان دانش آموزان دوره ابتدایی است. پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری آن شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم ابتدایی در یکی از مناطق آموزشی کشور در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ می باشد. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان و جنکز، پرسشنامه حمایت والدین (محقق ساخته) و نمرات پایان ترم درس ریاضی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت در ریاضی (r=۰.۴۲, p<۰.۰۱) و همچنین بین حمایت والدین و پیشرفت در ریاضی (r=۰.۳۶, p<۰.۰۱) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی تحصیلی و حمایت والدین می توانند به صورت معناداری پیشرفت در درس ریاضی را پیش بینی کنند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران آموزشی، والدین و معلمان با تقویت باورهای خودکارآمدی و ارتقاء کیفیت حمایت های عاطفی و تحصیلی خانواده، زمینه های بهبود عملکرد در دروس کلیدی از جمله ریاضی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، حمایت والدین ، پیشرفت تحصیلی ، ریاضی ، دانش آموزان ابتدایی