بررسی رابطه بین میزان تعامل با هوش مصنوعی (مانند چت بات ها) و احساس تنهایی، اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی روانی در نوجوانان

با گسترش روزافزون فناوری های نوین، به ویژه ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی گفت وگومحور مانند چت بات ها، نوجوانان بیش از گذشته با این فناوری ها در تعامل اند. با وجود مزایای این ابزارها، پیامدهای روان شناختی ناشی از تعامل مداوم با آن ها هنوز به درستی شناخته نشده است. هدف این پژوهش، بررسی رابطه بین میزان تعامل با چت بات ها و سه مولفه روان شناختی شامل احساس تنهایی، اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی روانی در نوجوانان است. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول در شهرستان کوهرنگ در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ است. نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه تعامل با هوش مصنوعی (تدوین شده توسط پژوهشگر)، مقیاس احساس تنهایی UCLA، پرسشنامه اضطراب اجتماعی نوجوانان La Greca، و مقیاس خودکارآمدی عمومی استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج اولیه حاکی از آن است که بین میزان تعامل با چت بات ها و احساس تنهایی و اضطراب اجتماعی رابطه مثبت معنادار وجود دارد، درحالی که رابطه ای منفی با خودکارآمدی روانی مشاهده شد. این یافته ها نشان می دهد که استفاده گسترده از چت بات ها می تواند پیامدهای روانی معناداری برای نوجوانان به همراه داشته باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، چت بات ، نوجوانان ، احساس تنهایی ، اضطراب اجتماعی ، خودکارآمدی روانی