نقش روش های طراحی دیجیتال در آفرینش فرم

در روش شناسی طراحی، تا کنون این فرض وجود داشته که تمامی فعالیت ها و مشاغل مرتبط با طراحی دارای هسته ای مشترک هستند و ماهیت طراحی در حوزه های مختلف طراحی و برنامه ریزی یکسان است. برای شناسایی و درک فرآیندهای تفکر که منجر به ایجاد راه حل های طراحی می شود، ضروری است. ابزار دیجیتال به عنوان یک وسیله، نقش بسیار مهمی در زمان و کیفیت تجسم یک ایده ایفا می کند. معماری دیجیتال به طراح این امکان را می دهد که با سرعت بسیار بالا پردازش های رایانه ای را انجام دهد و با استفاده از حجم بالای حافظه، به خلق سه بعدی فضاهای معماری و ارزیابی و مقایسه گزینه های مختلف بپردازد. در این پژوهش، اصول، راهبردها و روش های علمی که طراحان در فرآیند ذهنی خود به کار می برند، مورد بررسی قرار می گیرد. روش این پژوهش، تحلیلی-توصیفی بود. یافته ها نشان داد که حضور رایانه در طراحی معماری نه تنها تخیل خلاقانه طراح را تضعیف نمی کند، بلکه با پوشش دادن به ضعف ها و محدودیت های ذهن انسان، به شناسایی خلاقانه او کمک می کند. در فرآیندهای معماری دیجیتال، کامپیوترها می توانند به دو شیوه بر رویند تفکر طراح تاثیر بگذارند. به صورت تاثیر مستقیم بر داده های کمی و دیگری به صورت تاثیر غیرمستقیم بر داده های کیفی. در طراحی دیجیتال، مسئولیت یافتن راه حل های بهینه بر عهده کامپیوتر است، در حالی که در طراحی غیر دیجیتال، طراح تسلط کامل بر مسائل کمی و کیفی دارد. به طور کلی، در طراحی غیر دیجیتال، طراح تمام مراحل را تحت کنترل خود دارد، در حالی که در طراحی دیجیتال، نتیجه نهایی فرآیند به طور کامل بر عهده طراح نیست و او به نوعی به کمک کامپیوتر وابسته است.

کلیدواژه ها:

آفرینش فرم ، روش های طراحی ، طراحی دیجیتال ، فرم معماری