بررسی تاثیر برنامه توانبخشی شناختی بر عملکردهای توجه و بازداری پاسخ در دانش آموزان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی

اختلال نقص توجه/بیش فعالی اختلالی روان شناختی است که بر جنبه های زیادی از زندگی مبتلایان اثرگذار است. اثرات دارو درمانی به عنوان خط اول درمان کوتاه مدت نسبی بوده و با عوارض متعددی همراه است، بنابراین این پژوهش با هدف تعیین اثر بخشی برنامه توانبخشی شناختی بر عملکردهای توجه و بازداری پاسخ در دانش آموزان با اختلال نقص توجه/بیش فعالی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. تمامی دانش آموزان پسر دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی مراجعه کننده به کلینیک روان پزشکی کودک و نوجوان در شمال شهر تهران در سال ۱۴۰۴ جمعیت آماری پژوهش را تشکیل دادند که از میان آنها با روش هدفمند تعداد ۳۰ دانش آموز که به تشخیص متخصص مربوطه تشخیص اختلال نقص توجه/بیش فعالی دریافت کرده بودند انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه مساوی هر گروه (۱۵) (نفر گمارش شدند برای گردآوری اطلاعات از آزمون رنگ واژه استروپ مک لئود، آزمون عملکرد مداوم رازولد و همکاران و آزمون برو نرو هافمن و همکاران استفاده شد. برای دانش آموزان گروه آزمایش برنامه توانبخشی شناختی طی ۱۰ جلسه هفته ای دو جلسه و هر جلسه به مدت ۴۵ دقیقه اجرا شد تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آنالیز کوواریانس و با نرم افزار آماری ۲۶ SPSS انجام شد. یافتهها نشان داد با کنترل اثر پیش آزمون تفاوت معناداری بین پس آزمون گروه آزمایش و کنترل در توجه انتخابی و توجه پایدار وجود داشت همچنین، نتایج نشان داد که درصد بهبود برای بازداری پاسخ در آزمودنیهای گروه آزمایش برابر با ۰/۵۱۷ است ۰/۰۵>p. با توجه به نتایج این پژوهش به نظر می رسد که بازتوانی شناختی در قالب جلسات فردی میتواند شیوه موثری در بهبود کارکردهای توجه و بازداری پاسخ در مبتلایان به اختلال نقص توجه/بیش فعالی باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه توانبخشی شناختی ، توجه بازداری پاسخ ، اختلال نقص توجه/بیش فعالی