نقش رویکردهای ارتباطی مثبت در کاهش تعارضات رفتاری میان معلم و دانش آموز

در سال های اخیر، افزایش تنش ها و تعارضات رفتاری میان معلمان و دانش آموزان به یکی از چالش های مهم در نظام های آموزشی تبدیل شده است. این وضعیت، نه تنها فضای یادگیری را مختل می کند، بلکه بر سلامت روانی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان نیز اثر منفی می گذارد. در این میان، ارتباط مثبت میان معلم و دانش آموز به عنوان یک مولفه بنیادین در بهبود کیفیت تعاملات کلاسی و کاهش تعارضات رفتاری شناخته می شود. مقاله حاضر با هدف بررسی نقش رویکردهای ارتباطی مثبت در کاهش تعارضات رفتاری میان معلم و دانش آموز نگاشته شده و تلاش دارد با تحلیل مفاهیم نظری، بررسی پژوهش های پیشین و ارائه رویکردهای کاربردی، به درکی جامع از این موضوع دست یابد. روش پژوهش به صورت مروری تحلیلی بوده و با تکیه بر منابع معتبر داخلی و خارجی در حوزه روان شناسی تربیتی، ارتباطات انسانی و مدیریت کلاس، چارچوبی نظری برای تحلیل علل تعارض و راهبردهای کاهش آن ارائه شده است. نتایج نشان می دهد که استفاده از مهارت هایی مانند شنیدن فعال، همدلی، بازخورد غیرمخرب، استفاده از پیام های من و زبان بدنی مناسب، می تواند به طور موثر سطح تنش و مقاومت را در کلاس کاهش دهد و به جای آن، اعتماد، احترام و احساس تعلق را میان معلم و دانش آموز تقویت نماید. همچنین، چالش هایی مانند باورهای سنتی نسبت به اقتدار معلم، کمبود منابع، فشارهای اداری و ناآشنایی معلمان با مهارت های ارتباطی، مانع اجرای موثر این رویکردها در مدرسه می شوند. در پایان، پیشنهادهایی برای بهبود وضعیت موجود ارائه شده است؛ از جمله آموزش رسمی مهارت های ارتباطی در دوره های ضمن خدمت، طراحی کارگاه های عملی، بهره گیری از مشاوران مدرسه و بازنگری در سیاست های مدیریتی مدارس.

کلیدواژه ها:

ارتباط مثبت ، تعارض رفتاری ، معلم و دانش آموز ، مهارت های ارتباطی ، مدیریت کلاس