تاثیر جهت خروج آب از لوله های لاترال بر الگوی توزیع رطوبت در آبیاری قطره ای زیرسطحی در شرایط استفاده از ژئوتکستایل

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر جهت خروج آب از لوله های لاترال بر الگوی توزیع رطوبت در آبیاری قطره ای زیرسطحی در شرایط کاربرئ ژئوتکستایل است. بدین منظور، در این پژوهش تاثیر نحوه آرایش سوراخ ها روی لوله آبده بر پروفیل توزیع رطوبتی مورد آزمون قرار گرفته است. در دهه های اخیر سامانه های آبیاری زیرسطحی با توجه به کاهش مصرف آب و افزایش راندمان مورد توجه قرارگرفته اند. یکی از روش­های جدید آبیاری زیرسطحی استفاده از تشک (بالشتک)های ژئوتکستایل است. این بالشتک ها از دو ورقه ژئوتکستایل و لوله ای که با فواصل خاص میان دو ورقه قرار می ­گیرد تشکیل شده است. مواد و روشها: بدین منظور آزمایشی در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تیمار و سه تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل نحوه­ی قرارگیری سوراخ روی لوله آبده به طرف بالا (Pu)، پایین (Pd)، دورتادور (Pr) و بالاوپایین (Pud) در خاک بودند.نتایج: نتایج نشان داد که نحوه آرایش ردیف سوراخ ها تاثیر معنی­داری بر عمق خیس شده و صعود مویینگی و به­طور کلی الگوری توزیع رطوبت دارد. نتایج نشان داد که حداکثر عمق خیس­شدگی در تیمار Pu (سوراخ لوله به سمت بالا) پس از ۱۵ دقیقه از شروع آبیاری، ۷/۱۶ درصد کمتر از تیمار شاهد (سوراخ دور تا دور لوله) می­باشد، همچنین حداکثر صعود مویینگی مربوط به تیمار Pu  ۶/۲۲ درصد بیشتر از تیمار شاهد  می­باشد.نتیجه گیری : ازاین جهت استفاده از لوله­های آبده با سوراخ رو به بالا به همراه پوشش ژئوتکستایل می­تواند به عنوان یک روش موفقیت آمیز برای بهبود الگوی توزیع رطوبت به طرف سطح خاک در خاک توصیه گردد.

کلیدواژه ها:

آبیاری قطره ای زیرسطحی ، ژئوتکستایل ، صعود مویینگی ، لوله آبده و عمق خیس شدگی خاک