مروری بر رویکردهای مبتنی بر عدالت اجتماعی در یادگیری مشارکتی هوشمند

یادگیری مشارکتی هوشمند، به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی، پتانسیل عظیمی برای ارتقای کیفیت یادگیری و دسترسی به آموزش برای همگان را داراست. با این حال، همانند بسیاری از نوآوری های تکنولوژیک، این رویکرد نیز در معرض چالش هایی است که می تواند نابرابری های موجود در جامعه را تشدید کند. شکاف دیجیتال، به عنوان مهم ترین این چالش ها، دسترسی نابرابر به زیرساخت های فناوری، ابزارهای لازم، و مهارت های دیجیتال را در پی دارد. این مقاله به بررسی رویکردهای مبتنی بر عدالت اجتماعی در یادگیری مشارکتی هوشمند می پردازد و چگونگی کاهش شکاف دیجیتال و تضمین دسترسی عادلانه به فرصت های یادگیری را مورد بحث قرار می دهد. در این راستا، تاکید بر طراحی سیستم های یادگیری مشارکتی هوشمند است که نه تنها از نظر فنی پیشرفته باشند، بلکه از لحاظ اجتماعی نیز فراگیر و منصفانه عمل کنند. این شامل توجه به نیازهای متنوع دانش آموزان، فراهم آوردن پشتیبانی های لازم برای گروه های آسیب پذیر، و توسعه محتوای آموزشی متناسب با فرهنگ ها و زمینه های مختلف می شود. هدف نهایی، ایجاد سیستمی است که در آن فناوری به عنوان ابزاری برای توانمندسازی همه افراد، صرف نظر از وضعیت اقتصادی-اجتماعی، جغرافیایی یا فرهنگی شان، عمل کند و به تحقق عدالت آموزشی کمک نماید. این مقاله با ارائه یک چارچوب مفهومی، به سیاست گذاران و دست اندرکاران آموزش کمک می کند تا راهکارهایی عملی برای پیاده سازی یادگیری مشارکتی هوشمند به نحوی عادلانه و فراگیر اتخاذ کنند. در نهایت، با تاکید بر اهمیت همکاری بین ذینفعان مختلف، از جمله دولت ها، موسسات آموزشی، توسعه دهندگان فناوری و جامعه مدنی، به ضرورت رویکردی جامع برای مقابله با نابرابری های دیجیتال در آموزش می پردازد.

کلیدواژه ها:

عدالت اجتماعی ، یادگیری مشارکتی هوشمند ، شکاف دیجیتال ، آموزش فراگیر ، هوش مصنوعی.