بررسی تاثیر محلولپاشی پوترسین بر روند تغییرات برخی صفات بیوشیمیایی دانهالهای لیموترش تحت تنش خشکی

تنش خشکی از جمله تنش های غیرزنده ای است که اثرات سوء بر فرایند رشد و نمو گیاهان نظیر مرکبات دارد. یکی از مواد تاثیر گذار در کاهش و تعدیل تنش خشکی بر گیاهان پلی آمین ها هستند. پلی آمین ها (پوترسین، اسپرمین و اسپرمیدین) نوعی ماده تنظیم کننده رشد نیتروژنی هستند که در همه موجودات زنده وجود دارند. به منظور بررسی اثر سطوح مختلف پوترسین (۰، ۵/۰، ۱ و ۲ میلی مولار) و سطوح مختلف آبیاری (۱۰۰، ۷۵ و ۵۰ درصد پتانسیل تبخیر و تعرق) بر صفات بیوشیمیایی لیموترش آزمایشی به صورت اندازه گیری تکراری در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با ۳ تکرار طی سال های ۹۹-۱۳۹۸ در گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز صورت گرفت. نتایج به دست آمده نشان داد که تنش خشکی در سطوح ۵۰ و ۷۵ درصد تبخیر و تعرق به طور معنی داری میزان پرولین، کربوهیدرات محلول کل، مالون دی آلدهید، پروتئین و فعالیت آنزیم پراکسیداز را افزایش و کلروفیل را کاهش داد. کاربرد پوترسین با غلظت های ۱ و ۲ میلی مولار به همراه آبیاری کامل میزان کلروفیل، پرولین، کربوهیدرات محلول کل، پروتئین و فعالیت آنزیم پراکسیداز را افزایش داد و میزان مالون دی آلدهید را کاهش داد. به طور کلی نتایج نشان داد که کاربرد پلی آمین ها موجب بهبود خصوصیات بیوشیمیایی و افزایش مقاومت نهال های لیموترش به تنش خشکی گردید.

کلیدواژه ها:

پراکسیداز ، پرولین ، تنش و کربوهیدرات