بررسی انتقال میان نسلی تروما : تحلیل مکانیسم های روانی، زیستی و فرهنگی و ارائه ی راهکارهای مداخله گرایانه

پدیده ی انتقال میان نسلی تروما به عنوان یکی از مسائل پیچیده در حوزه ی روان شناسی و علوم اجتماعی، بیانگر تاثیرات ماندگار تجربه های آسیب زا بر نسل های بعدی است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل مکانیزم های زیستی، روان شناختی، اجتماعی و فرهنگی این انتقال و ارائه ی راهکارهای درمانی و پیشگیرانه انجام شده است. در این مقاله، با مرور ادبیات نظری و یافته های تجربی، مشخص شد که انتقال تروما از والدین به کودکان می تواند از طریق مسیرهایی همچون دلبستگی ناایمن، سبک های فرزندپروری ناکارآمد، روایت های خانوادگی تحریف شده، تغییرات اپی ژنتیکی، و بسترهای اجتماعی تسهیل شود. پیامدهای این انتقال در کودکان، به صورت اختلالات هیجانی، اضطراب مزمن، احساس شرم، مشکلات رفتاری و حتی انتقال به نسل سوم بروز می کند. در ادامه، رویکردهای مداخلاتی موثر شامل روان درمانی های فردی و خانواده محور، آموزش والدگری آگاهانه، روایت درمانی، و اقدامات اجتماعی برای ارتقاء سلامت روان جمعی مورد بحث قرار گرفت. یافته ها تاکید دارند که مداخلات چندسطحی و میان رشته ای می توانند نقش موثری در قطع چرخه ی انتقال آسیب ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

تروما ، انتقال میان نسلی ، اپی ژنتیک ، سبک فرزندپروری ، دلبستگی ناایمن ، روایت درمانی ، سلامت روان.