منافع بنیادین روسیه در کشور جمهوری آذربایجان از سال ۲۰۰۶ به بعد

از سال ۲۰۰۶ به بعد، منافع بنیادین روسیه در جمهوری آذربایجان با توجه به تحولات نظام بین الملل، تغییرات منطقه ای، تحکیم سیاست های داخلی کرملین و الزامات اقتصادی، شکل تازه ای به خود گرفته است. بر اساس آموزه های نوواقع گرایانه کنث والتز که بر ساختار نظام بین الملل و فشارهای ناشی از آن تاکید دارد، رفتار روسیه در قبال آذربایجان را می توان در پنج متغیر اصلی تحلیل کرد: نخست، در بعد ژئوپلیتیک، روسیه در پی تثبیت نفوذ خود در قفقاز جنوبی و جلوگیری از نفوذ غرب و ترکیه است؛ دوم، در سطح بین المللی، مسکو تلاش دارد با تحکیم روابط با آذربایجان، در مقابل استراتژی های غربی مانند ناتوی توسعه یافته و پروژه های انرژی جایگزین (نظیر کریدور جنوبی گاز)، ایستادگی کند؛ سوم، در عرصه منطقه ای، روسیه با مدیریت بحران های قومی و ایجاد موازنه میان آذربایجان و ارمنستان، به دنبال کنترل پویایی های امنیتی قفقاز است؛ چهارم، در بعد رهبری، سیاست های روسیه انعکاس دهنده استراتژی های شخص ولادیمیر پوتین برای بازسازی قدرت روسیه و مهار تحرکات نخبگان آذری متمایل به غرب است؛ پنجم، در قلمرو اقتصادی، روسیه به دنبال حفظ بازارهای انرژی خود، مدیریت رقابت انرژی دریای خزر، و تقویت مسیرهای ترانزیتی شمال-جنوب از طریق آذربایجان است. در مجموع، رفتار روسیه در قبال جمهوری آذربایجان نمونه ای از سیاست های توازن قوا و حفظ منافع حیاتی در چارچوب نظم ساختاری بین الملل است.

کلیدواژه ها:

آذربایجان ، روسیه ، منافع فراملی ، مولفه های اثرگذار ، واقع گرایی.