بررسی تربیت زیباشناختی در فرآیند آموزش رسمی و غیررسمی در مدارس ایران

تربیت زیباشناختی به عنوان یکی از ابعاد مهم تربیت انسان، نقش موثری در رشد عاطفی، اخلاقی، فرهنگی و خلاقانه دانش آموزان ایفا می کند. این نوع تربیت، فراتر از آموزش هنری صرف، به ایجاد حساسیت، درک زیبایی، پرورش ذوق، و ترویج توجه به جنبه های ظریف و انسانی زندگی می پردازد. در نظام آموزشی ایران، توجه به تربیت زیباشناختی به ویژه در ساحت های آموزش رسمی و غیررسمی، همواره با چالش ها و کاستی هایی همراه بوده است. پژوهش حاضر به بررسی جایگاه، فرصت ها و موانع تحقق تربیت زیباشناختی در مدارس ایران پرداخته است و تلاش دارد تا میزان حضور مولفه های زیباشناسی در برنامه های درسی، فعالیت های فوق برنامه و تعاملات فرهنگی–هنری را تحلیل کند.در بخش آموزش رسمی، محتوای کتاب های درسی، روش های تدریس، ساختارهای سازمانی و ارزشیابی آموزشی به دقت مورد بررسی قرار گرفته و مشخص شده است که گرچه برخی نشانه های زیباشناختی در رشته هایی مانند هنر و ادبیات وجود دارد، اما رویکرد قالب اغلب عقل مدار، حافظه محور و فاقد توجه به حس و ذوق زیبایی است. در مقابل، آموزش غیررسمی از طریق فضاهایی چون مناسبت های فرهنگی، اردوها، فعالیت های هنری، تئاتر، موسیقی و طراحی، فرصت مناسبی برای تحقق تربیت زیباشناختی فراهم می آورد، اما این بسترها نیز غالبا فاقد برنامه ریزی هدفمند، منابع کافی و حمایت های لازم هستند.یافته ها نشان می دهد که نبود نگرش سیستمی به تربیت زیباشناختی، کمبود نیروی متخصص، تمرکز بیش ازحد بر آموزش های علمی و بی توجهی به ابعاد احساسی و هنری دانش آموزان، از جمله مهم ترین موانع موجود در مدارس ایران است.

کلیدواژه ها:

تربیت زیباشناختی ، آموزش رسمی ، آموزش غیررسمی ، مدارس ایران ، پرورش ذوق