مطالعه پدیده فرسودگی یادگیری در بین دانش آموزان و عوامل تربیتی موثر بر آن

پدیده فرسودگی یادگیری یکی از چالش های نوظهور در نظام آموزشی است که به طور فزاینده ای در بین دانش آموزان دبیرستانی مشاهده می شود. این پدیده به نوعی خستگی روانی و هیجانی ناشی از فشار مستمر در فرآیند آموزش و یادگیری اطلاق می شود که با کاهش انگیزه، احساس بی کفایتی و فاصله گیری ذهنی از تحصیل همراه است. فرسودگی یادگیری می تواند پیامدهایی همچون افت تحصیلی، اضطراب، کاهش خلاقیت و حتی ترک تحصیل را در پی داشته باشد. یکی از عوامل مهم و کمتر مورد توجه در شکل گیری یا کاهش این پدیده، نقش عوامل تربیتی و محیط های حمایتی درون و بیرون از مدرسه است. در این مطالعه، تمرکز بر شناسایی مولفه های تربیتی موثر در بروز یا کاهش فرسودگی یادگیری است. عواملی چون سبک ارتباطی معلمان، شیوه های ارزیابی، نظام پاداش دهی، حمایت های عاطفی، و نیز فضای آموزشی و روانی مدرسه از جمله مولفه هایی هستند که نقش بسزایی در کاهش یا تشدید این فرسودگی ایفا می کنند. همچنین، کیفیت روابط دانش آموز با والدین، وجود انتظارات افراطی، و مقایسه های مستمر با دیگران در محیط خانواده از جمله عوامل بیرونی موثر در ایجاد این پدیده هستند.از سوی دیگر، برخورداری از مهارت های مقابله ای، وجود خودکارآمدی تحصیلی، و احساس معنا در یادگیری به عنوان عوامل محافظتی مطرح می شوند. محیطی که در آن احساس امنیت روانی و احترام به تفاوت های فردی حاکم است، می تواند به کاهش فشارهای یادگیری کمک کند. همچنین، نقش انگیزش درونی در افزایش علاقه به یادگیری و تاب آوری تحصیلی نباید نادیده گرفته شود.

کلیدواژه ها:

فرسودگی یادگیری ، تربیتی ، آموزشی ، انگیزش درونی ، رشد روانی-عاطفی