تدوین الگویی برای ارتقاء کیفیت حسابرسی با رویکردهای ساختارگرایانه

هدف این پژوهش تدوین الگویی برای ارتقاء کیفیت حسابرسی با رویکردهای ساختارگرایانه(شاخص های خروجی عملیات حسابرسی) در کشور ایران در سال ۱۴۰۲ است. این پژوهش حاضر از منظر نتیجه، توسعه ای است و از نظر هدف اکتشافی/کاربردی و به لحاظ جمع آوری داده ها ترکیبی(آمیخته) است. با توجه به اینکه این پژوهش در دو مرحله (کیفی و کمی) انجام گردید که در مرحله اول(گراندد تئوری) رویکردهای ساختارگرایانه(شاخص های خروجی عملیات حسابرسی) ساختارگرایانه نشان داد. مرحله دوم با توجه به شناسایی مولفه های رویکردهای ساختارگرایانه(شاخص های خروجی عملیات حسابرسی) از روش معادلات ساختاری به آزمون تاثیرگذاری مولفه ها بر کیفیت حسابرسی صورت پذیرفته است. نتایج نشان دهنده فرضیه اصلی بیانگر این می باشد که متغیرهای و مولفه های شناسایی شده شاخص های خروجی عملیات حسابرسی از قبیل اظهارنظرهای نادرست ارتباط منفی و معناداری با کیفیت حسابرسی را دارد و متغیرهای تحریفات با اهمیت گزارش شده و سبک حسابرس با کیفیت حسابرسی ارتباط مثبت و معناداری دارد. با توجه به اینکه در شرکت های سهامی برای کاهش عدم تقارن اطلاعاتی نیازمند افزایش کیفیت حسابرسی می باشد و همین امر می تواند کیفیت گزارشگری مالی نیز افزایش یابد و موسسات حسابرسی در ایران به مساله ساختارگرایانه در حرفه حسابرسی راهکارهایی را در جهت تقویت آن ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

ارتقاء کیفیت حسابرسی ، رویکردهای ساختارگرایانه ، شاخص های خروجی عملیات حسابرسی