واکاوی تاثیر پارادایم عدالت فضایی در کاهش نابرابری های محیطی (مورد پژوهی؛ علی آباد کتول)

در دهه های اخیر، نابرابری های اجتماعی-اقتصادی به طور فزاینده ای در شهرها آشکار شده اند. در نتیجه هجوم مهاجران، سرمایه گذاری های انجام شده و توسعه زیرساخت های شهری، بعضی از شهرها و یا مناطقی از آنها در حال شکوفایی هستند؛ اما تعداد زیادی از شهرها و مناطق به طور فزاینده ای، رها شده اند. نابرابری های رو به افزایش منجر به شکاف رو به رشدی بین محله های غنی و فقیر شده است. از این رو یکی از موضوعات متاخر در موضوع عدالت اجتماعی، عدالت فضایی در شهرها می باشد. میزان دسترسی به فضای عمومی و خدمات شهری و تاثیرات این امر بر فضای ذهنی شهروندان محور بحث در این زمینه است. بدینسان این مسئله، بستری لازم را برای نگارش پژوهش حاضر فراهم کرده است. هدف اصلی از نگارش پژوهش حاضر، تبیین عوامل موثر در توسعه کالبدی-فضایی و شناسایی ابعاد مختلف عدالت فضایی و تاثیر آن بر بهبود کیفیت محیط زیست، دسترسی به خدمات عمومی، و توزیع منصفانه فضای سبز و لزوم توجه هر چه بیشتر به عدالت اجتماعی در برنامه ریزی و سیاست گذاری های شهری در شهر علی آباد کتول بر اساس چارچوب نظری عدالت فضایی است. روش تحقیق پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی-تحلیلی است که از ابزار جمع آوری اطلاعات مطالعات کتابخانه ای و اسنادی در بستر بهره گیری از مطالعات میدانی، در بستر پرسشنامه طراحی شده که شامل چهار بخش اصلی است استفاده شد، که اطلاعات عمومی پاسخ دهندگان، الگوهای فضایی و ساختار سبز شهری، نابرابری های محیطی و عدالت فضایی، و پیشنهادات و نظرات می باشد. همچنین تحلیل های آماری شامل آلفای کرونباخ برای بررسی پایایی و تحلیل عاملی اکتشافی برای بررسی روایی سازه انجام شد و برای ارزیابی داده ها از تکنیک های آزمون همبستگی پیرسون و مدل های رگرسیونی برای بررسی روابط میان عدالت فضایی و نابرابری های محیطی استفاده گردید. نتایج تحقیق نشان می دهد که عدم توزیع عادلانه خدمات شهری و فضای سبز در علی آباد کتول به عنوان عوامل اصلی نابرابری های محیطی در این منطقه

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، نابرابری محیطی ، شهرها ، عدالت اجتماعی ، شهر علی آباد کتول