تاثیر مداخله مبتنی بر طرحواره درمانی بر بهبود شاخص های روان شناختی از جمله کاهش افسردگی، افزایش امید به زندگی و شادکامی در مردان مبتلا به افسردگی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر کرمان

چکیده پژوهش حاضر با هدف تاثیر مداخله مبتنی بر طرحواره درمانی بر بهبود شاخص های روان شناختی از جمله کاهش افسردگی، افزایش امید به زندگی و شادکامی در مردان مبتلا به افسردگی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر کرمان انجام شد. با توجه به شیوع فزاینده اختلال افسردگی و پیامدهای روانی، اجتماعی و عملکردی آن در سطح فردی و اجتماعی، لزوم به کارگیری رویکردهای درمانی نوین و کارآمد از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه مداخله بود. جامعه آماری شامل کلیه مردان مبتلا به افسردگی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر کرمان در سال ۱۴۰۲ به تعداد ۱۲۳ نفر بود. با استفاده از فرمول کوکران، تعداد نمونه مورد نیاز ۷۵ نفر محاسبه شد، اما با توجه به محدودیت های موجود در اختیار گیری مراجعان، در نهایت ۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده و در دسترس انتخاب شدند و در مداخله شرکت داده شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه افسردگی بک (۱۹۶۱)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (۱۹۸۹) و مقیاس امید به زندگی اشنایدر (۲۰۰۵) استفاده شد. مداخلات طرح واره درمانی طی چندین جلسه هفتگی برای گروه نمونه اجرا گردید. داده های حاصل از پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و آزمون های آماری مناسب مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده نشان داد که مداخله طرح واره درمانی به طور معناداری منجر به کاهش علائم افسردگی در گروه مورد مطالعه شد. همچنین، این رویکرد درمانی تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش میزان امید به زندگی و شادکامی در بیماران افسرده مرد داشته است. یافته های این پژوهش نشان دهنده اثربخشی و کارآمدی طرح واره درمانی به عنوان یک مداخله روان شناختی در بهبود شاخص های روانی بیماران افسرده است و می تواند در برنامه ریزی های مداخلاتی و بالینی مراکز مشاوره و سلامت روان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، مردان دارای بیماری افسردگی ، امید به زندگی ، شادکامی ، کاهش افسردگی