اثر بخشی آموزش شفقت بر خود بر ابعاد امید به زندگی در نوجوانان

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش شفقت بر خود بر ابعاد امید به زندگی در جوانان بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری ۴۵ روزه همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی نوجوانان دختر متوسطه دوم شهر اصفهان بود که تعداد ۴۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آموزش شفقت بر خود (۲۰ نفر) و گروه کنترل (۲۰ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی با روش آموزش شفقت بر خود دیدند ولی گروه کنترل در لیست انتظار برای مداخله ماند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) بود که افراد نمونه در سه مرحله پیش و پس از مداخله و پس از ۴۵ روز پیگیری تکمیل نمودند که داده های حاصل از اجرای آنها با روش های تحلیل واریانس مکرر در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر نشان داد که آموزش شفقت بر خود در امید به زندگی و ابعاد آن (تفکر عاملی و تفکر راهبردی) تاثیر مثبتی داشته است این تاثیر تا مرحله پیگیری نیز حفظ شده است (p < ۰.۰۵). بنابراین، می توان نتیجه گیری کرد که آموزش شفقت بر خود، یکی از روش های موثر در ارتقاء امید به زندگی نوجوانان دختر است.

کلیدواژه ها:

آموزش شفقت بر خود ، امید به زندگی ، نوجوانان دختر