مروری بر اهمیت زالو و آنزیم های حاصل از بزاق آن

زالوها از شاخه کرم های حلقوی Annelida هستند. این موجودات عمدتا از خون تغذیه می نمایند و به عنوان موجودات خون خوار شناخته می شوند. گونه های زالوهای خون خوار در دنیا به دلیل بزاقی که ترشح می کنند، مورد بررسی قرار گرفته اند که این ترشحات در علوم پزشکی و درمانی کاربرد زیادی دارند. در بزاق زالو ترکیبات زیست فعال فراوانی وجود دارد که شامل: هیرودین، هیستامین، کالین استراز، هیالورونیداز، آنتی ستاسین، بدلین، اگلین، دستابیلاز، استیل کولین، اورگلاز، همنتین، قیلانتین، دکورسین، هیروستاسین، آنزیم پیراز، لکتین، منوکسید نیتروژن سنتتاز، کلاژناز، آنزیم های پروتئولتیک و عوامل ضدمیکروبی هستند. کاربرد زالو در پزشکی، بر پایه استفاده از این ترکیبات زیست فعال استوار است. ترکیبات زیست فعال زالو، دارای مهارکننده های انعقاد خون و عوامل ضدالتهابی هستند که در بهبود گردش خون، کاهش التهاب و تسریع فرآیندهای ترمیمی می توانند نقش موثری ایفا نمایند. استفاده از زالو در کمک به فرآیند درمان بیماری های مختلف، از جمله اختلالات وریدی، عوارض پس از جراحی پلاستیک، آرتروز، بهبود سیستم ایمنی، بیماری های پوستی، واریس، دیابت، سینوزیت های مزمن، عفونت های گوش و چشم، کاهش درد، درمان بیماری های مفصلی و بیماری های التهابی امروزه به عنوان یک رویکرد مکمل در طب مدرن مورد توجه قرار گرفته است. افزایش ارزش و قیمت جهانی زالو به ویژه در دهه های اخیر، نتیجه درک بهتر از پتانسیل درمانی ترکیبات زیست فعال موجود در بزاق این موجودات است.

کلیدواژه ها:

زالو ، بزاق ، آنزیم