ارزیابی اثربخشی شبیه سازی های مبتنی بر واقعیت مجازی در آموزش مهارت های زندگی

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثربخشی شبیه سازی های مبتنی بر واقعیت مجازی در آموزش مهارت های زندگی انجام شد. این پژوهش با روش آمیخته (کمی-کیفی) و طرح ترکیبی متوالی تبیینی صورت گرفت. در بخش کمی، از طرح شبه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد و نمونه آماری شامل ۷۶ دانش آموز دوره متوسطه دوم (۳۸ نفر در گروه آزمایش و ۳۸ نفر در گروه کنترل) بود که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته (هر هفته ۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای) در معرض آموزش مهارت های زندگی از طریق شبیه سازی های واقعیت مجازی قرار گرفتند، درحالی که گروه کنترل همان مهارت ها را با روش های سنتی آموزش دیدند. داده های کمی با استفاده از پرسشنامه های مهارت های زندگی، خودکارآمدی و انتقال یادگیری جمع آوری شد. در بخش کیفی، با ۱۵ نفر از شرکت کنندگان گروه آزمایش مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد و داده ها با روش تحلیل مضمون تحلیل گردید. نتایج تحلیل کواریانس چندمتغیره نشان داد که شبیه سازی های مبتنی بر واقعیت مجازی تاثیر معناداری بر افزایش مهارت های تصمیم گیری (p<۰.۰۱)، حل مسئله (p<۰.۰۱)، تفکر انتقادی (p<۰.۰۱)، مدیریت استرس (p<۰.۰۱) و ارتباط موثر (p<۰.۰۱) داشته است. همچنین، شرکت کنندگان گروه آزمایش نمرات بالاتری در خودکارآمدی (p<۰.۰۱) و انتقال یادگیری (p<۰.۰۱) نسبت به گروه کنترل نشان دادند.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، شبیه سازی ، مهارت های زندگی ، یادگیری تجربی ، آموزش مبتنی بر فناوری ، انتقال یادگیری.