بررسی نحوه استفاده از سیستم های هوشمند آموزشی در تقویت مهارت های خودمدیریتی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نحوه استفاده از سیستم های هوشمند آموزشی در تقویت مهارت های خودمدیریتی دانش آموزان انجام شده است. سیستم های هوشمند آموزشی به عنوان نوآوری های مبتنی بر هوش مصنوعی، توانایی بالقوه ای برای تحول در شیوه های یادگیری و آموزش دارند و می توانند در پرورش مهارت های خودمدیریتی دانش آموزان نقش موثری ایفا کنند. پژوهش حاضر با روش ترکیبی (آمیخته اکتشافی) انجام شد. در مرحله کیفی، با استفاده از مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از متخصصان تکنولوژی آموزشی و هوش مصنوعی در آموزش، الگوهای استفاده از سیستم های هوشمند آموزشی برای تقویت مهارت های خودمدیریتی شناسایی گردید. در مرحله کمی، پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر یافته های کیفی طراحی و پس از تایید روایی و پایایی، در میان ۳۲۴ معلم و ۱۲ مدرسه مجهز به سیستم های هوشمند آموزشی توزیع شد. یافته های پژوهش نشان داد که سیستم های هوشمند آموزشی از طریق پنج سازوکار اصلی می توانند به تقویت مهارت های خودمدیریتی کمک کنند: ۱) بازخورد هوشمند و به موقع، ۲) شخصی سازی مسیر یادگیری، ۳) خودارزیابی مستمر، ۴) تنظیم هدف و برنامه ریزی هوشمند، و ۵) داشبوردهای تحلیلی پیشرفت. همچنین مشخص شد که عوامل زمینه ای مانند سواد دیجیتال معلمان، زیرساخت های فناوری و فرهنگ مدرسه، نقش تعدیل کننده ای در اثربخشی این سیستم ها دارند. نتایج پژوهش می تواند راهنمای عملی برای طراحان آموزشی، معلمان و سیاست گذاران در بهره گیری موثر از سیستم های هوشمند آموزشی برای تقویت مهارت های خودمدیریتی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

سیستم های هوشمند آموزشی ، مهارت های خودمدیریتی ، یادگیری شخصی سازی شده ، هوش مصنوعی در آموزش ، خودتنظیمی