نقش اینترنت اشیا در شهر هوشمند

اینترنت اشیا داستان پیدایش جالبی دارد. شاید اولین نمونه ای که بتوان واقعا نام اینترنت اشیا را روی آن گذاشت، دستگاه وندینگ حاوی قوطی های کوکاکولا بود که در دهه ۸۰، یعنی بیش از ده سال قبل از اینکه نام اینترنت اشیا روی این تکنولوژی گذاشته شود، در دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبورگ پنسیلوانیا قرار داشت. یکی از دانشجویان این دانشگاه به نام دیوید نیکولز از اینکه مجبور بود برای خرید نوشیدنی، هر بار مسیری طولانی را از دفتر خود تا این یخچال طی کند، خسته و کلافه شده بود و در اغلب اوقات هم وقتی به یخچال می رسید، از نوشابه خبری نبود یا کاملا گرم بود.ذهن نیکولز مدت ها درگیر این ماجرا بود که ناگهان اولین دستگاه وندینگی را که با کامپیوتر کنترل می شد و در دانشگاه استنفورد قرار داشت، به یاد آورد و متوجه شد تکنولوژی که برای حل مشکل یخچال کوکاکولا دانشگاه خود به دنبال آن بود، از پیش وجود داشته است.چند روز بعد، نیکولز به همراه چند نفر از دوستانش، سیستمی برای اتصال به دستگاه وندینگ از طریق آرپانت (پیش درآمد اینترنت امروزی) طراحی کرد که به کمک آن می توانستند از راه دور وضعیت موجودی یخچال را بررسی کنند (مثلا ببینند آیا در یخچال نوشیدنی موجود است یا اینکه نوشیدنی خنک است). از نظر بسیاری، این دستگاه وندینگ اولین دستگاه واقعی اینترنت اشیا بود.اما در سال ۱۹۹۹ بود که نام «اینترنت اشیا» توسط کوین اشتون، یکی از بنیان گذاران گروه پژوهشی Auto-ID Labs در دانشگاه MIT، ابداع شد.اشتون آن زمان در شرکت Procter & Gamble مسئول راه اندازی خط تولید لوازم آرایشی بود. او هر بار که به مغازه لوازم آرایشی محل می رفت، متوجه می شد رژ لب قهوه ای در قفسه ها یافت نمی شود. مسئولان زنجیره تامین به او می گفتند این رنگ رژ در انبار موجود است؛ اما اشتون نیاز داشت بداند این رژها دقیقا کجا بودند، چه اتفاقی برایشان می افتاد و چرا مغازه نمی توانست از آن ها به تعداد کافی داشته باشد؛ اما کسی جواب این سوال ها را نمی دانست.تقریبا هم زمان با این ماجرا، برچسب های RFID توسعه یافتند. این تگ ها دارای تراشه های ریزی بودند که به کمک امواج رادیویی می توانست داده های بسیار کم حجمی را به طور بی سیم منتقل کند. هنگامی که اشتون داشت در مورد «اینترنت اشیا» برای شرکت Procter & Gamble سخنرانی می کرد، پیشنهاد داد از این تگ ها برای محصولات شرکت استفاده شود تا از این طریق اجناس در طول زنجیره تامین به آسانی شناسایی و ردیابی شوند.آن روزها کلمه «اینترنت» تازه بر سر زبان ها افتاده بود و هر کس با شنیدن آن هیجان زده می شد. اشتون هم از این موقعیت استفاده کرد و برای جلب نظر مدیران شرکت، در عنوان سخنرانی خود از کلمه «اینترنت» استفاده کرد.اشتون در گفتگویی با ZDNet، اینترنت اشیا را این گونه معرفی کرده بود:اینترنت اشیا به هم پیوستگی فرهنگ بشر، یعنی همان اشیای ما را، با به هم پیوستگی سیستم اطلاعات دیجیتال ما، یعنی همان اینترنت، پیوند می دهد.اشتون بعد از سخنرانی سرنوشت ساز «اینترنت اشیا» برای Procter & Gamble، برای مدیران سازمان های مختلف، درباره کاربرد تکنولوژی RFID صدها سخنرانی ارائه داد و به خصوص بر قابلیت تراشه RFID به برقراری ارتباط با دستگاه ها از طریق شبکه بی سیم تاکید کرد.تا سال ۲۰۰۳، شرکتی که اشتون تاسیس کرد، ۱۰۳ حامی مالی و چندین شعبه در سراسر جهان داشت و تعهد این شرکت به استانداردهای RFID کمک کرد هر بسته هوشمند بتواند با شبکه های تامین کننده و خرده فروشان در ارتباط باشد. با گذشت زمان، بازار اجناس هوشمند توسعه یافت، سرمایه گذاری های بیشتری در این حوزه صورت گرفت و تراشه ها بهتر و ارزان تر شدند.اواخر دهه ۲۰۰۰ تا اوایل دهه ۲۰۱۰، شرکت های مختلف در سراسر جهان به همان اندازه که اکنون برای هوش مصنوعی و یادگیری ماشین اشتیاق دارند، نسبت به اینترنت اشیا هیجان زده می شدند.(داستان برند IBM) شرکتIBMدر همین زمان کار روی کمپین Smarter Planet را با هدف رشد اقتصادی و توسعه پایدار آغاز کرد. مکنزی (McKinsey) معتبرترین شرکت مشاور مدیریت جهانی، شروع به نوشتن گزارش هایی درباره وضعیت تکنولوژی اینترنت اشیا کرد. سیسکو (داستان برند سیسکو) بزرگ ترین کمپانی مطرح در حوزه تجهیزات شبکه، در سال ۲۰۱۱ اعلام کرد اینترنت اشیا بین سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ «متولد» شده است؛ یعنی زمانی که تعداد دستگاه های متصل به اینترنت از تعداد افراد زنده روی کره زمین بیشتر شد. در همان سال، گارتنر، شرکت پژوهشی آمریکایی، برای اولین بار این پدیده جدید را به فهرست تکنولوژی های نوظهور خود اضافه کرد(۴،۵)

کلیدواژه ها:

اینترنت اشیا ، شهر هوشمند ، مدیریت شهری ، فناوری اطلاعات ، توسعه پایدار