حق بر ورزش جلوه ای از حقوق شهروند ی ایثارگران در ایران با نگرشی بر حقوق آمریکا

با وجود اینکه ورزش نه صرفا بعنوان تفریح که فراتر از آن بعنوان یک درمانگر چهره پزشکی آن هم بیش از پیش پر رنگ شده و با عناوینی چون- حرکات اصلاحی، فیزیو تراپی ورزشی و... - مطرح است. در کمتر نوشته حقوقی از حق بر ورزش مستقیما به عنوان حقوق شهروندی یاد شده است. ورزش به عنوان یکی از شاخصه های سلامتی می باشد و تامین شرایطی برای بهره مندی تمامی مردم جامعه از امکانات ورزشی و دسترسی ساده و آسان به ورزش، جزو حقوق بشر محسوب می گردد. در این میان، با توجه به اینکه ایثارگران، دارای محدودیت های متنوع حرکتی هستند، بهره مندی این قشر از بهترین، در دسترس ترین و متناسب ترین امکانات ورزشی، حقوق شهروندی مرتبط با آن ها محسوب شده است. در این راه علاوه بر شرایط و امکانات، به مجموعه ای قوانین نیز نیاز است. هدف این مقاله برسی ارتباط حق بر ورزش با حقوق شهروندی ایثارگران و اهمیت و نقش قوانین و مقررات در بهینه سازی حقوق ورزشی برای جانبازان با بررسی دو نظام ایران و آمریکا است تا بتوان، قوانین موجود و کاستی های حقوق ورزشی، ایثارگران در ایران را مورد ارزیابی قرارداد. این مقاله با گرد آوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و به روش توصیفی– تحلیلی نگارش شده که نشان می دهد مناسب سازی جنبه های مختلفی دارد و انجام آن یک ضرورت است. تحقیقاتی اندکی هم در این رابطه با تاثیر مناسب سازی ورزش برای معلوالن در زندگی سایر افراد انجام شده است.

کلیدواژه ها:

حق بر ورزش ، ایثارگر ، حقوق شهروندی ، مقررات ایران ، مقررات ایاالت متحده آمریکا