بررسی وضعیت ایمنی کارگران خدمات شهری و راهکارهای ارتقای آن در شهرداری مشهد

ایمنی شغلی کارگران خدمات شهری به دلیل ماهیت سخت و پرخطر این شغل، همواره یکی از دغدغه های اساسی در مدیریت شهری به شمار می رود. بی توجهی به این مسئله می تواند سلامت نیروی انسانی را تهدید کرده و کیفیت خدمات شهری را تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت ایمنی کارگران خدمات شهری و ارائه راهکارهایی جهت ارتقاء آن در شهرداری مشهد انجام شد. روش تحقیق از نوع توصیفی–پیمایشی بود و ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ای محقق ساخته شامل چهار مولفه «استفاده از تجهیزات ایمنی»، «آموزش های ایمنی و بهداشت»، «شرایط محیط کار» و «نظارت بر رعایت نکات ایمنی» بود. جامعه آماری شامل کارگران خدمات شهری شهرداری مشهد بود که با استفاده از فرمول کوکران، حجم نمونه ای برابر با ۳۳۵ نفر تعیین شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون t تک نمونه ای مورد تحلیل قرار گرفت. یافته های استنباطی پژوهش نشان داد که میانگین تمام مولفه های ایمنی، بالاتر از حد متوسط قرار دارند و از نظر آماری معنادار هستند. در این میان، بالاترین میانگین مربوط به مولفه استفاده از تجهیزات ایمنی و پایین ترین میانگین مربوط به نظارت بر رعایت نکات ایمنی بود. این نتایج نشان می دهد که اگرچه تجهیزات و آموزش های ایمنی تا حدی فراهم شده اند، اما نبود نظارت موثر می تواند اثربخشی اقدامات ایمنی را کاهش دهد. بر اساس نتایج به دست آمده، راهکارهایی همچون تقویت سیستم نظارتی، به روزرسانی و استمرار آموزش های ایمنی، ارزیابی عملکرد پیمانکاران، و ارتقاء شرایط محیط کار پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

ایمنی شغلی ، کارگران خدمات شهری ، شهرداری مشهد ، آموزش ایمنی ، تجهیزات حفاظتی.