مدیریت تعارض در روابط بین الملل با رویکرد نبوی

تعارض از جمله مفاهیمی است که ریشه در زندگی بشمر دارد. شکل گیری جوامع انسانی و حضور انسان در گروه های اجتماعی همواره موجب تعارض شده است. بر این اساسن مطالعات و پژوهشهای گسترده ای در حوزه های مختلف مدیریت و رویارویی با تعارض انجام شده است. با این وجودن موضوع تعارضن کمتر از دیدگاه بین المللی بر مبنای آموزه های دینی به ویژه دین اسلام موردتوجه قرار گرفته است. اسلام به عنوان کاملترین و آخرین دین الهی به ما داشتن نزدیک به یک و نیم میلیارد پیرو و پنجماه کشور مسلمان در عرصه نظام های بین المللی دستورات و وعده ای را به مسلمانان ارائه کرده است که ایمن و اعمد در متون اسلامی موجود بوده و مسلمانان با مه گیری از آنها می توانند به مدیریت تعارض بپردازند. در این مقاله سعی شده مدیریت تعارض در فضای بین الملل از نظر اسلام، مرآنن نهج البلاغه و سیره امامان معصوم گردآوری و تحلیل شود. در این پژوهش با استفاده از منابع کتابخانه ها و روش توصیف-تحلیلی، سبک های مدیریت تعارض به دو بعد علمی جریان گفتمانی لیبرالی و اسلامی تقسیم بندی شده است. نتایج در این پژوهش نشان داد سبک های مدیریت تعارض از منظر علمی جریان گفتمانی لیبرالی بر مبنای انسان محوری و توجه به منافع فردی بوده و دارای پنج سبک همکاری، ابتناک و مصالحه است اما اسلام به عنوان یک دین و یک ایدئولوژی پویا و کارآمد در برابر مدیریت تعارضات امروزی که متاثر از اسطیل تفکرات غربی بر فضای بین المللی است، سبک هایی را مطرح کرده است که بر اساس خمدان محوری بوده و دربرگیرنده سبک های مذاکره، تالیف، لوبی، جهاد و دفا می باشد و دولت های اسلامی می توانند در دیپلماسی خود از آنها بهره برداری کنند و به توفیقات مطلوبی در حوزه روابط بین الملل و سیاست خارجی نائل آیند.

کلیدواژه ها:

تعارض ، مدیریت تعارض ، روابط بین الملل ، رویکرد نبوی