ارزیابی آزمایشگاهی تقویت انتقال حرارت جوشش استخری با استفاده از نانوسیال های سیلیسیوم کاربید در مخلوط دوتایی آب دیونیزه شده و حلال یوتکتیک عمیق

در این پژوهش، پس از سنتز حلال یوتکتیک عمیق مبتنی بر تتراپروپیل آمونیوم برمید و گلیسرول با نسبت مولی (۳:۱)، با نسبت حجمی (۵۰:۵۰) از آب دیونیزه شده ترکیب و به عنوان سیال پایه در نظر گرفته شد. سپس سیال پایه با غلظت های ۲۰۰، ۵۰۰ و ppm ۱۰۰۰ از نانوذره سیلیسیوم کاربید با استفاده از روش دو مرحله ای ترکیب شد. از نانوسیال تهیه شده در جهت بررسی آزمایشگاهی انتقال حرارت جوشش استخری هسته ای بر روی سطح تخت تحت فشار اتمسفر، و بررسی مشخصه های انتقال حرارت جوشش هسته ای نظیر ضریب انتقال حرارت جوشش (HTC) و شار حرارت بحرانی (CHF) استفاده شد. حلال یوتکتیک عمیق به دلیل سازگاری با محیط زیست، خواص فیزیکوشیمیایی و کاربردهای حرارتی به عنوان سیال پایه در نظر گرفته شد. با وجود افزایش غلظت نانوسیال ها افزایش ضریب انتقال حرارت و شار حرارتی بحرانی دیده شد اما در غلظت بهینه ppm ۵۰۰ شار حرارتی بحرانی ۷۴/۱۲۲% و ضریب انتقال حرارت جوشش ۹۸/۱۲۱% افزایش مشاهده شد.

کلیدواژه ها:

ضریب انتقال حرارت ، شار حرارتی بحرانی ، جوشش استخری هسته ای ، نانوسیال ، حلال یوتکتیک عمیق ، سیلیسیوم کاربید