نقش انگیزش تحصیلی و گرایش به آفرینندگی در عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش انگیزش تحصیلی و گرایش به آفرینندگی در عملکرد تحصیلی دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی بود. روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی شهرستان بافق می باشد. روش نمونه گیری به صورت در دسترس انتخاب و حجم نمونه مورد مطالعه ۳۰۰ نفر بود که از طریق جدول مورگان از جامعه آماری ۱۳۵۰ نفره انتخاب شدند. ابزار سنجش در این پژوهش، سه پرسشنامه؛ انگیزش تحصیلی والراند و همکاران (۱۹۹۲)، گرایش به آفرینندگی تورنس ۱۹۹۶ و عملکرد تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۰) بوده است که روایی و پایایی ابزار سنجش مورد تایید قرار گرفت. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها در زمینه آمار توصیفی از روش های آماری میانگین و انحراف معیار و در زمینه آمار استنباطی از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شده است. نتایج نشان دهنده آن است که متغیر انگیزش تحصیلی می تواند ابعاد عملکرد تحصیلی پیش بینی نماید و ضریب همبستگی محاسبه شده بر اساس این متغیرها در خودکارآمدی (۴۷/۰)، تاثیرات هیجانی (۶۹/۰)، برنامه ریزی (۴۶/۰)، فقدان کنترل پیامد (۴۱/۰) و انگیزش (۴۷/۰) است، یعنی متغیر انگیزش تحصیلی می تواند ۴۷ درصد واریانس خودکارآمدی، ۶۹ درصد واریانس تاثیرات هیجانی، ۴۶ درصد واریانس برنامه ریزی، ۴۱ درصد واریانس فقدان کنترل پیامد و ۴۷ درصد واریانس انگیزش تحصیلی را پیش بینی کند. همچنین متغیر گرایش به آفرینندگی می تواند عملکرد تحصیلی را پیش بینی نماید و ضریب همبستگی محاسبه شده بر اساس این متغیرها در سیالی (۳۳/۰)، انعطاف (۳۸/۰)، ابتکار (۳۸/۰) و توجه به جزئیات (۳۶/۰) است، یعنی متغیر گرایش به آفرینندگی می تواند ۳۳ درصد واریانس سیالی، ۳۸ درصد واریانس انعطاف، ۳۶ درصد توجه به جزئیات را پیش بینی کند.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، گرایش به آفرینندگی ، عملکرد تحصیلی