شاهنامه فردوسی و سبک نگارگری در نسخه خطی عهد نادرشاه افشار

بررسی نگاره رابطه ادبیات در دوران منتهی به نادرشاه افشار (سده دوازدهم هجری) یکی از برجسته ترین حلقه های مفقوده در تبعات بیشتر های ادبیات و هنر است که در این پژوهش مطمح نظر بوده است. مطابق این هدف کلی، به پرسش "۱. میزان دقت ارتباط بین ابیات و نگاره ۲. بررسی رابطه رگاه و متن با نگاره در شناسایی عمر متن و نگاره" پاسخ داده می شود. بررسی های انجام شده با نگاره های این دوره بیانگر صلاحیت هنر نگارگری با توجه به دوره پیشاقرآن تولید اثر طرح شده که بر اساس این پرسش ها، مشخص شد که شکل گرفته که فتور زمان نادر با آن کم رنگ می یورد، لکن در عرصه نگارگری پیش از نادر چندان قدرتمند نبوده است. معمولا نگارگری ایرانی کمتر بدان زمان راه یافته است؛ نظایر ادبی (نظیر شاهنامه) که توان نفوذ بیشتری میان عوام و حتی خواص را داشته اند بیشتر مورد توجه نگارگران قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، شاهنامه ، نادرشاه ، نسخه خطی ، نگارگری