مقایسه امید به زندگی و انعطاف پذیری روانشناختی در زنان با و بدون تجربه خشونت خانگی

خشونت علیه زنان ، به ویژه خشونت خانگی شریک زندگی ، یک مشکل جهانی و نقض حقوق بشر درزنان است. هدف از این پژوهش مقایسه امید به زندگی وا نعطاف پذیری روانشناختی در زنان با و بدون تجربه خشونت خانگی بود. روش پژوهش از نوع علی مقایسه ای بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنانی بودند که در شهرستان اردبیل مورد خشونت خانگی توسط همسر قرار گرفته و زنانی که هیچ گونه شکایتی مبنی بر خشونت همسر علیه خود نداشتند.از این جامعه، نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر(هر گروه ۵۰ نفر) با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و با استفاده از پرسشنامه های امید به زندگی اشنایدر (۲۰۰۰) و انعطاف پذیری روانشناختی دنیس و واندر وال (۲۰۱۰) مورد ارزیابی قرار گرفتند.داده ها با استفاده از تحلیل واریانس تک متغیره و چند متغیره و از طریق نرم افزار spss نسخه ۲۰ تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که تفاوت معنی داری در مولفه های امید به زندگی و انعطاف پذیری روانشناختی بین زنان با و بدون تجربه خشونت وجود دارد (۰۱/۰=P ) . این نتایج نشان می دهد که برای کاستن از میزان شیوع خشونت های خانگی و کنترل مشکلات جسمی، روانی و اجتماعی ناشی از خشونت ، می توان با ارزیابی سازه های روانشناختی مانند امید به زندگی و انعطاف پذیری روانشناختی زنان و شناسایی افراد در معرض خشونت، اقدامات پیشگیرانه ای انجام داد.این نتایج علاوه بر حوزه پیشگیری ، اشارات مهمی نیز درآسیب شناسی، مداخلات درمانی و مقابله بالینی در خصوص زنان قربانی خشونت دارد

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، زنان ، خشونت خانگی ، شریک زندگی