نقش طراحی شهری در چرخه مدیریت آب باران در فضای شهری (مطالعه موردی: شهر تبریز)

با گسترش شهرهای بزرگ و معضلات زیست محیطی، پدیده سیلاب شهری به عنوان یکی از مشکلات مهم مطرح می باشد. شهرهای مختلف ایران نیز به تازگی تحت تاثیر سیلاب و خسارت های ناشی از آن قرار گرفته که بارندگی با شدت بالا، شبکه ناکارآمد زهکشی و طراحی های غیر اصولی شهری از دلایل اصلی این امر به شمار می روند. آب در شرایط طبیعی، چرخه ای از بارش، نفوذ به درون لایه های زمین، جریان های سطحی و تبخیر را طی می نماید، در محیط های شهری چنین چرخه ای نمی تواند شکل بگیرد. آب در شهرها آلوده می شود، قابلیت نفوذ در کف سازی صلب معابر را ندارد و با حرکت سریع در مجاری فاضلاب، فرصتی برای تبخیر نمی یابد، در نهایت این موضوع منجر به تاثیرات زیان باری بر روی ذخایر آب زیرزمینی، کیفیت منابع آب، بحران کمبود آب و نزول کیفیت زندگی و آسایش شهروندان در شهرها شده است. در پژوهش حاضر با انتخاب شهر تبریز به عنوان نمونه موردی و با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی، از طریق گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای، میدانی و مطالعه ای بر علل آب گرفتگی معابر، پیامدهای زیست محیطی-کالبدی شهر در زمان بارش ها و به تبع آن نقش طراحی شهری در مدیریت اصولی استحصال آب باران پرداخته شده است. تجزیه و تحلیل داده ها با کمک جدول SWOT به استخراج چهارچوب های نوین مدیریتی آب باران با استفاده از تکنیک های طراحی شهری پایدار منتهی گردیده است.

کلیدواژه ها:

سیلاب شهری ، مدیریت آب شهری ، کیفیت زندگی ، طراحی شهری پایدار ، استحصال آب باران ، تکنیک های طراحی