بررسی ارتباط حیا با دو مفهوم عفاف و حجاب با تکیه بر آیات و روایات

حیا خوددرای نفس از زشتی ها و ترک آنهاست و به عبارتی، حیا به معنای خجالت، شرم، آزرم اس ت که به عنوان فضیلتی اخلاقی منشا بسیاری از فضایل است. اهمیت حیا تا جایی است که در روایات از آن به عنوان "خوی اسالم" و "کلید همه خوبی ها" یاد شده و در حدیثی آن را "نشانه ایمان" دانسته اند. نتیجه شرم و حیا، عفت و پاکدامنی است. عفت در اصل به معنای خویشتن داری، تسلط بر نفس و نقطه مقابل شهوت پرستی و شکم پرستی است. در تعریف حجاب آمده است: حجاب اسم چیزی است که به وسیله ی آن خود را می پوشانند و هرچیزی که بین دو شیء حائل می شود. این نوشتار با بهره گیری از آیات و روایات ائمه معصوم (سالم الله علیهم اجمعین) به بررسی تحلیلی مفهوم حیا، عفاف و حجاب و بیان ابعاد و مراتب و ارتباط آنها با یکدیگر می پردازد. که در نتیجه مشخص شد، حیا به عنوان صفت اخلاقی در اعتالی معنوی و سلامت فردی و در نتیجه سلامت جامعه نقش موثری دارد به طوریکه عفاف نتیجه حیا، و حجاب هم در رابطه ای دوسویه با عفاف قرار دارد و علی رغم تلقی که امروز نسبت به حیا وجود دارد صرفا محدود به مقوله عفاف و حجاب نمی شود. در واقع حیا انسان ها را به دوری از رذایل اخلاقی ترغیب کرده و در حفظ حریم ها بسیار سازنده است. البته این فضیلت اخلاقی هم مانند سایر فضایل آفاتی دارد که افراط و تفریط در آن موجب این آفات یا به عبارتی آسیب هاست.

کلیدواژه ها:

حیا ، عفاف ، حجاب ، قرآن ، روایت