شناسایی و ارزیابی ریسک در پروژههای نفت و گاز با استفاده از رویکرد فازی مبتنی بر OPA- مارکوس (یک مطالعه موردی)

این پژوهش به بررسی و تحلیل ریسک های بحرانی در پروژه های نفت و گاز شرکت پتروشیمی بندر امام پرداخته است. هدف اصلی تحقیق، شناسایی و اولویت بندی عوامل ریسک و ارائه راهکارهای موثر برای مدیریت آنها به منظور افزایش موفقیت و کاهش چالش های پروژه ها بود. برای دستیابی به این هدف، از روش های تصمیم گیری چندمعیاره شامل رویکرد اولویت ترتیبی فازی و مارکوس فازی استفاده شد. داده ها از طریق پرسشنامه های توزیع شده میان خبرگان جمع آوری گردید. پژوهش حاضر شش دسته ریسک شامل مالی، زیست محیطی، طراحی و ساخت، مهندسی، قراردادی و مدیریتی را ارزیابی و براساس شدت اثر، احتمال وقوع و قابلیت کشف خطا اولویت بندی کرد. نتایج نشان داد که انتشار آلاینده های سمی به هوا با ضریب اهمیت ۸۳۷/۰ به عنوان بحرانی ترین عامل شناسایی شد. پس از آن، ریسک هایی مانند نوسانات نرخ تورم (۵۲۴/۰)، تمدید زمان پروژه۵۰۱/۰)، نشتی نفت۴۹۵/۰) و تغییرات در طراحی۴۴۶/۰) در اولویت های بعدی قرار گرفتند. براساس نتایج، پیشنهاد های کاربردی شامل سرمایه گذاری در فناوری های پیشرفته تصفیه آلاینده ها، تنظیم قراردادهای انعطاف پذیر برای مدیریت نوسانات اقتصادی، تدوین برنامه های پیشگیرانه برای کاهش تاخیرات، تقویت سیستم های ایمنی جهت تشخیص نشتی نفت و ایجاد سازوکارهای موثر برای مدیریت تغییرات طراحی ارائه شد. این پژوهش با ارائه تحلیل های جامع و پیشنهاد های عملی، ابزارهایی موثر در اختیار مدیران پروژه های نفت و گاز قرار می دهد تا بتوانند ریسک های موجود را به طور بهینه مدیریت کرده و عملکرد پروژه ها را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

ریسک ، پروژه های نفت و گاز ، تصمیم گیری چندمعیاره فازی ، رویکرد اولویت ترتیبی فازی ، مارکوس فازی ، پتروشیمی بندر امام