بررسی گونه های ممنوعیت زبانی و حسن تعبیر در منتخبی از رمان های معاصر با تکیه بر سگ و زمستان بلند و جزیره سرگردانی

«تابو» در مفهوم عام به «کلیه رفتارهای اجتماعی ممنوع» اطلاق می شود که در زبان شناسی از آن به «ممنوعیت در رفتارهای زبانی» تعبیر می شود؛ به دلیل اهمیت فراوان این پدیده زبانی، مطالعات بسیاری از جامعه شناسان زبان به این حوزه اختصاص یافته است. مستحسن و ستوده در مقابل واژگان تابو، برای اجتناب از بیان مفاهیم ناخوشایند به کار می روند. اغلب نویسندگان، برای نشان دادن منزلت اجتماعی و حفظ اعتبار اجتماعی خود برای بیان انواع گونه های ممنوعیت زبانی، از شگردها و ترفندهای حسن تعبیر بهره می گیرند. در این پژوهش با تکیه بر روش توصیفی تحلیلی، گونه های محدودیت زبانی در دو رمان منتخب از رمان های معاصر، جزیره سرگردانی و سگ و زمستان بلند، مورد تحلیل قرار گرفته اند. داده های برآمده بیان گر آن است که در هر دو رمان موضوعاتی نظیر واژه های قبیح (فحش و ناسزا)، مشروبات الکلی و مواد مخدر، روابط آزاد دختر و پسر، مسائل مربوط به روابط جنسی، هم بستری، هم آغوشی، بوسیدن و اندام بدن تحت فرآیند به گویی قرار می گیرند. نویسندگان انواع محدودیت های زبانی را با شگردهایی چون مضاعف سازی، حذف، وام گیری واژگانی، استعاره، تضاد معنایی، کم گفت، رد خلف، واژه های مبهم و عبارات اشاره ای بیان می کنند.

کلیدواژه ها:

محدودیت های زبانی ، تابو ، حسن تعبیر ، رمان جزیره سرگردانی ، سگ و زمستان بلند