بررسی اثر تغییرات نسبت پشتیبانی صندوق بازنشستگی تامین اجتماعی بر وضعیت عدالت در سلامت (با تاکید بر سیاست های کلی تامین اجتماعی)

عدالت در سلامت یکی از شاخص های کلیدی در نظام رفاهی است که بطور خاص به موضوع دسترسی به امکانات درمانی و بهداشتی برای آحاد جامعه می پردازد. صندوق تامین اجتماعی به عنوان بزرگترین صندوق بیمه ای کشور با پوشش ۴۸ میلیون نفری، نقش محوری در تحقق این هدف در کشور دنبال می کند، به خصوص که این سازمان بابت پوشش مخارج درمانی از مردم حق بیمه اختصاصی دریافت می کند. لذا رصد اهداف و ماموریت صندوق در این خصوص ضروری به نظر می رسد چرا که این احتمال وجود دارد که صندوق تامین اجتماعی تحت فشارهای اقتصادی-سیاسی و کاهش نسبت پشتیبانی مجبور شود تسویه مطالبات حوزه بازنشستگی را در اولویت قرار دهد. بنابراین پرسش اصلی پژوهش، این است که "آیا فشار هزینه های نظام بازنشستگی و کاهش نسبت پشتیبانی موجب تضعیف کمی و کیفی ارائه خدمات درمانی در کشور خواهد شد؟" این پژوهش با استفاده از داده های آماری سازمان تامین اجتماعی بین سال های ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۲ انجام شده است و آزمون متغیرها به وسیله رگرسیون خطی انجام شد. در این پژوهش نسبت پشتیبانی و کسری تراز عملیاتی بودجه  عمومی به عنوان متغیرهای مستقل و عدالت در سلامت با (شاخص هایی مانند تعداد بیمه پرداز به تخت، تعداد بیمارستان ها و درمانگاه­های ملکی تامین اجتماعی و تعداد پزشکان تحت قرارداد به افراد تحت پوشش، هزینه درمان به کل هزینه های تامین اجتماعی) به عنوان متغیرهای وابسته آزمون شدند. براساس نتایج مدل، با کاهش نسبت پشتیبانی و افزایش کسری بودجه، همه شاخص های منتخب عدالت در سلامت به طور معناداری وضعیت بدتری پیدا کردند.

کلیدواژه ها:

سیاست های کلی تامین اجتماعی ، عدالت در سلامت ، بحران بازنشستگی ، نسبت پشتیبانی ، صندوق تامین اجتماعی