عوامل درونی موثر بر ارتقاء پاسخگویی دانشگاه ها به نیازهای بازار کار

این پژوهش با هدف بررسی عوامل درونی موثر بر ارتقاء پاسخگویی دانشگاه ها به نیازهای بازار کار انجام شد. روش پژوهش، توصیفی- پیمایشی و از نظر هدف کاربردی بود. جامعه آماری، کلیه اعضای هیئت علمی دانشگاه تبریز به تعداد ۷۵۰ نفر بود که با استفاده از فرمول کوکران، تعداد ۲۵۵ نمونه به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته بود که بر اساس مرور متون، طراحی شد. روایی پرسشنامه بر اساس روایی صوری، نسبت روایی محتوایی و شاخص روایی محتوایی تایید شد. ضریب پایایی پرسشنامه بر اساس ضریب آلفای کرونباخ، ۸۶/۰ بدست آمد. داده ها با استفاده از آزمون های بوت استرپ، فریدمن، t مستقل، تحلیل واریانس یک راهه و توکی با استفاده از نرم افزارهای spss و pls مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که متغیرهای برنامه ریزی پاسخگو، برنامه درسی پاسخگو، آموزش های پاسخگو، پژوهش های پاسخگو، پایش و ارزیابی پاسخگو بر ارتقاء پاسخگویی دانشگاه ها تاثیر دارند. متغیر پژوهش های پاسخگو در رتبه اول و پایش و ارزیابی پاسخگو در رتبه آخر قرار گرفت. بین دیدگاه های اعضای هیئت علمی بر حسب جنسیت و سن (به جز متغیر برنامه ریزی پاسخگو بر حسب سن) تفاوت معناداری وجود نداشت. این پژوهش، عوامل درونی موثر بر ارتقاء پاسخگویی دانشگاه ها به نیازهای بازار کار را در ۵ عامل و ۲۰ زیرعامل نمایان ساخت.

کلیدواژه ها:

پاسخگویی ، پاسخگویی دانشگاهی ، بازار کار ، اعضای هیئت علمی