ارزیابی شاخص ناامنی غذایی خانوارهای شهری و روستایی در شهرستان بهمئی

امنیت غذایی از اهداف مهم توسعه پایدار است که همچنان در دستور کار توسعه سازمان ملل متحد قرار دارد و ناامنی غذایی موضوع مهمی در میان دست اندرکاران توسعه است. هدف اصلی این مطالعه، ارزیابی ناامنی غذایی خانوارهای شهری و روستایی با استفاده از مقیاس تجربه ناامنی غذایی به روش توصیفی – پیمایشی در شهرستان بهمئی، استان کهگیلویه و بویراحمد است. جامعه آماری تحقیق شامل سرپرست خانوارهای شهری و روستایی شهرستان بهمئی بود که ۴۰۰ خانوار به روش نمونه گیری طبقه ای چندمرحله ای برای بررسی انتخاب شدند. داده-های مورد نیاز از طریق پرسشنامه استاندارد مقیاس ناامنی غذایی خانوار (HFIAS)در سال ۱۴۰۱ گردآوری شده است. نتایج تحقیق نشان داد اکثریت خانوارهای شهری و روستایی در وضعیت نسبتا امن غذایی قرار دارند. به طوری که ۲۲ درصد از خانوارهای مورد مطالعه در وضعیت امن غذایی، ۵/۵۸ درصد دچار ناامنی غذایی ضعیف، ۱۵ درصد ناامنی غذایی متوسط و تنها ۵/۴ درصد دچار ناامنی غذایی شدید بوده اند. یافته های تحقیق حاکی از تفاوت آماری معنی دار بین خانوارهای شهری و روستایی در شاخص ناامنی غذایی می باشد. آزمون مقایسه میانگین ها نشان داد که وضعیت ناامنی غذایی بین گروه های مختلف درآمدی دارای تفاوت آماری معنی دار بوده است، اما تفاوت معنی داری بین گروه های مختلف اجتماعی مشاهده نشد. براین اساس پیشنهاد می گردد، از دیگر روش های سنجش ناامنی و امنیت غذایی خانوار بکار گرفته شود تا بتوان تصویر جامع و گویا از امنیت غذایی خانوار ارائه نمود. همچنین پیشنهاد می گردد در شرایط تورم و فشار اقتصادی شدید بر طبقه فقیر و متوسط جامعه، نسبت به حمایت از این طبقات با تخصیص یارانه مواد غذایی و یارانه معیشتی، در نظر گرفتن سبد کالا و افزایش حمایت های مالی اقدام گردد. بنابراین اتخاذ سیاست های حمایتی و جبرانی دولت باید متناسب با نرخ تورمی نقطه ای از تولیدکنندگان و مصرف کنندگان و به گونه ای باشد که منجر به الگوهای تولیدی و مصرفی پایدار گردد.

کلیدواژه ها:

امنیت غذایی ، خانوار ، گروه های اقتصادی &ndash ، اجتماعی