قوه گرایی و دوگانه کاذب

بنا به قوه گرایی، ادراک حسی با به­کارگیری قوه­های ادراکی، قوه­هایی جهت تمیز دادن و برگزیدن نمونه­ای از نمونه دیگر، تقویم می­یابد. این نظریه باور دارد که با تحلیل تجربه در چارچوب قوه­ها، دوگانه بازنمود گرایی و رابطه گرایی به­مثابه دوگانه­ای کاذب آشکار خواهد شد: تجربه ادراکی اساسا بازنمودی و اساسا رابطه­ای است. هم عین جزء مقوم تجربه ادراکی است و هم محتوا. در راستای تبیین این ادعا، قوه گرایی جزئی بودن فرگه­ای را معرفی و بین نوع محتوا و نمونه­محتوا تمایز قائل می­شود. ادراک حسی مطابق با واقع و توهم به عنوان عنصر مشترک نوع محتوای مشترک دارند؛ اما تفاوتی اساسی میان نمونه محتوای آن ها است: اولی رابطه آگاهی حسی با جهان خارج برقرار می­کند و دومی اساسا رابطه­ای نیست. من به دو مشکل راهکار قوه گرایی پرداخته­ام. مشکل نخست معطوف به اصرار قوه گرایی بر اتخاذ رویکردی غیرفصل­گرا است. استدلال می­کنم این اصرار توجیه نشده و مبتنی بر مرزبندی­های نادقیق است. مشکل دوم آن است که راهکار قوه گرایی تنها نشان می­دهد که رابطه گرایی و بازنمود گرایی ناسازگار نیستند؛ پذیرش یکی ضرورتا رد دیگری را به همراه ندارد. این راهکار نشان نمی­دهد که اساسا تقابلی نیست. بلکه با تحلیل این موضوع در سطحی بنیادی­تر، نشان می­دهم که دوگانه بازنمود گرایی و رابطه گرایی در بطن قوه گرایی همچنان حاضر است.

کلیدواژه ها:

قوه گرایی ، سوزانا شلنبرگ ، بازنمود گرایی ، رابطه گرایی ، جزئی بودن فرگه ای ، محتوای بازنمودی