پیشنهاد مدلی برای شکل گیری شهرهای دوستدار کودک(مورد مطالعه، کلانشهر مشهد)

پیشینه تجربی موجود نشانگر آن است که علی­رغم تلاش­های مهم و اساسی که برای شکل­گیری شهرهای دوستدار کودک به عمل آمده­است، شهرهای اندکی در ایران و حتی جهان می­توانند ادعا کنند که به چنین هدفی دست­یافته­اند. یکی از دلایل اصلی این ناکامی، عدم توجه به تمام ابعاد مهم و اساسی مورد نیاز در شکل­گیری شهرهای دوستدار کودک می­باشد. به این منظور، مطالعه حاضر برای پیشنهاد مدلی برای دستیابی به شهرهای دوستدار کودک در شهر مشهد به انجام رسید. روش انجام پژوهش، توصیفی-تحلیلی و برمبنای هدف کاربردی است. داده­های مورد نیاز با استفاده از پرسش نامه­ای که روایی و پایایی آن به تایید رسیده بود و از نمونه­ای به تعداد ۹۰ نفر از کارشناسان متخصص در حوزه­های برنامه­ریزی شهری، علوم اجتماعی و روان­شناسی گردآوری شد. داده­های گردآمده با استفاده از آماره­های استنباطی به­خصوص تحلیل عاملی-اکتشافی و تحلیل عاملی تاییدی تجزیه­وتحلیل شد. یافته­ها نشان­داد که برای شکل­گیری شهر دوستدار کودک به­ترتیب سه بعد سیاسی، محیط فیزیکی و حقوق کودک امتیاز ۸۸/۰، ۸۷/۰ و ۸۰/۰ را به­خود اختصاص می­دهند؛ بنابراین در صورتی که این اولویت­بندی مد نظر نباشد، دسترسی به شهرهای دوستدار کودک غیر ممکن خواهد بود. آن­چه تاکنون در عمل انجام شده، توجه و تاکید صرف بر بعد فیزیکی بوده­است.

کلیدواژه ها:

شهر دوستدار کودک ، محیط فیزیکی ، سیاست گذاری ، حقوق کودک ، شهر مشهد